ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Ανακοίνωση από τον Πολιτιστικό Μορφωτικό Σύλλογο Ρομά Γυναικών Δροσερού Ξάνθης «Η Ελπίδα»

http://www.azinlikca.net/eidiseis/item/11161-anakoinosi-apo-ton-politistiko-morfotiko-syllogo-roma-gynaikon-droserou-xanthis-i-elpida.html

Η αστυνομία πρέπει να κάνει περισσότερα
Το ενδιαφέρον και ο προβληματισμός της αστυνομίας για τις συνθήκες και τα περιστατικά που σημειώνονται από κατοίκους του Δροσερού και εντός και εκτός του συνοικισμού αποτυπώθηκε στη συνάντηση του περιφερειακού διευθυντή της αστυνομίας κ. Μενεξίδη με τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, στην πρόσφατη επίσκεψη του πρώτου στο Δροσερό.
Ο κ. Μενεξίδης θέλησε να ενημερωθεί για τις ανησυχίες και τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι οι κάτοικοι λόγω της εγκληματικότητας «εκ των έσω» και δεσμεύτηκε να ασχοληθεί επισταμένως με το θέμα, γνωρίζοντας τις πολύπλευρες παραμέτρους του, αλλά και τις ανησυχητικές διαστάσεις που λαμβάνει η έξαρση της παραβατικότητας από μερίδα των κατοίκων του.
Ε.Δ.
Ο Φρανσουά Ολάντ αναγνωρίζει την φυλάκιση των Ρομά κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ το Σάββατο αναγνώρισε την ευθύνη της χώρας του για τη φυλάκιση χιλιάδων Ρομά κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου.

«Η μέρα έχει έρθει και χρειαζόμασταν να ειπωθεί η αλήθεια,” είπε ο Ολάντ κατά τη διάρκεια τελετής εορτασμού σε ένα πρώην στρατόπεδο κράτησης Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου στο δυτικό χωριό Montreuil Bellay.

Η κυβέρνηση Vichy κατέχει πάνω από 2.000 «νομάδες, Ρομά και ντόπιους άστεγους»  εκεί, από το 1941-1945, σύμφωνα με την γαλλική εφημερίδα Le Monde.

“Η Δημοκρατία αναγνωρίζει τα δεινά των ανθρώπων νομά που έχουν φυλακιστεί και παραδέχεται ότι η ευθύνη του ήταν μεγάλη σε αυτή τη δοκιμασία», είπε ο Ολάντ.

Οι Ρομά, που είχαν εγκατασταθεί στη Γαλλία, έχοντας ζητήσει  μία  επίσημη αναγνώριση των δεινών  τους κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου για περισσότερα από 30 χρόνια, ανέφερε η γαλλική εφημερίδα Le Figaro.

Υπάρχουν μόνο εκτιμήσεις για τον αριθμό των Ρομά που ζουν σήμερα στη Γαλλία, επειδή η κυβέρνηση δεν έχει προβεί σε απογραφή με βάση την εθνικότητα. Ορισμένες ΜΚΟ λένε ότι υπάρχουν μεταξύ 15.000 και 20.000 Ρομά στη χώρα.

Το 1995, η Γαλλία αναγνώρισε δημοσίως την ευθύνη της για την απέλαση χιλιάδων Εβραίων σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στο Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι Έλληνες Εβραίοι – Επέτειος του Ολοκαυτώματος

Η μυρωδιά…

Δεν μπορούσε με τίποτε να διώξει από τα ρουθούνια του αυτή τη μυρωδιά. Τον ζάλιζε, δεν την άντεχε. Ήθελε να αδειάσει το στομάχι του. Δεν μπορούσε να ανασάνει. Στριμωγμένος, επί 4 μερόνυχτα μέσα σε ένα βαγόνι χωρίς παράθυρα. Σαν αυτό που μεταφέρουν ζώα και εμπορεύματα. Τώρα μετέφερε εκείνον. Το πάτωμα στρωμένο με λίγα άχυρα, είχε γίνει βούρκος από τις ανθρώπινες ακαθαρσίες… ούρα… περιττώματα. Η μυρωδιά τον έπνιγε. Εκατό άνδρες ο ένας δίπλα στον άλλον, όρθιοι ταξίδευαν στα σκοτεινά. Τη μέρα έμπαινε ελάχιστο φως από τις χαραμάδες του ξύλινου βαγονιού. Δεν ήξερε πότε ξημερώνει και πότε βραδιάζει. Ένα αδιάκοπο ρυθμικό “πέρα δώθε” του έδειχνε ότι βρισκόντουσαν εν κινήσει. Ο μονότονος ήχος που κάνουν οι ράγες λες και έφτανε μέχρι τα βάθη του κεφαλιού του. Ήθελε να κλείσει τα αυτιά του να μην ακούει, ήθελε να σταματήσει να αναπνέει για να μην μυρίζει. Πεινούσε και δίψαγε.

Μέσα σε ξύλινα βαγόνια…100 άνθρωποι στοιβαγμένοι

Ένα μικρό χεράκι δεν σταμάτησε λεπτό να τον αγγίζει. Με δυσκολία από τη ζαλάδα, χαμήλωσε το κεφάλι και τον είδε. Ο Ιωσήφ, ο 6χρονος γιος του. Του έσφιγγε τα δάχτυλα και τον κοίταζε. Τα ματάκια του ήταν συνεχώς βουρκωμένα. Φοβόταν. Μάτια μεγάλα, εκφραστικά γεμάτα με αγάπη και θαυμασμό που έχει ο κάθε γιος για τον πατέρα του.
Λίγες ημέρες πριν, περπατούσαν και οι δύο τους ανέμελοι στην πλατεία Αριστοτέλους. Φόραγαν τα καλά τους ρούχα και χαιρετούσαν τον κόσμο. Γνωστούς συγγενείς, φίλους. Στο στήθος τους ήταν καρφιτσωμένο το αστέρι του Δαυίδ. Ένα κίτρινο αστέρι διαστάσεων 10Χ10 εκατοστών. Το αστέρι του θανάτου τους. Η κονκάρδα όπως την έλεγε χαριτολογώντας. Ο μικρός έτρεχε μπροστά κυνηγώντας κάτι περιστέρια. Εκείνος κρατούσε σφιχτά το χέρι της αγαπημένης του γυναίκας. Η Σάρα έδειχνε περισσότερο ευτυχισμένη από ποτέ. Φώναξε στον Ιωσήφ να προσέχει να μην χτυπήσει και μετά έγειρε στον ώμο του και του ψιθύρισε εκείνο το: “Ελιέζερ σ’αγαπώ” που τον τσάκιζε. Το βράδυ η πόρτα του σπιτιού τους, χτύπησε βίαια. Τους έβγαλαν όλους έξω και τους χώρισαν. Πήγε να διαμαρτυρηθεί. Του είπαν άγρια, να το βουλώσει. Η Σάρα έκλαιγε, ο μικρός κοίταζε με ορθάνοιχτα μάτια εκείνους τους στρατιώτες με τις γκρίζες στολές να σπρώχνουν, να χτυπούν με τους υποκόπανους των όπλων και να φωνάζουν: “Juden Juden” .


Οι Γερμανοί συγκέντρωσαν όλους τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης στη πλ. Ελευθερίας

Τους έβγαλαν στο δρόμο μαζί με πολλές άλλες οικογένειες. Κάποιοι ήταν σχεδόν γυμνοί, άλλοι μόνο με τα εσώρουχα τους, κάποιοι με τα νυχτικά και τις ρόμπες τους. Οι άνδρες με τις γκρίζες στολές, έψαχναν το σπίτι τους και πετούσαν από το μπαλκόνι τα υπάρχοντα τους. Ρούχα στροβιλίζονταν αργά στον αέρα, κορνίζες έπεφταν με ορμή και έσπαζαν με θόρυβο, μπαούλα ολόκληρα τσακίζονταν στην άσφαλτο πέφτοντας από ψηλά. Ο μικρός Ιωσήφ μετά το πρώτο σοκ τυλίχθηκε στο πόδι του πατέρα και δεν κοίταζε. Ο Ελιέζερ του χάιδευε τα μαλλιά προσπαθώντας να τον ηρεμήσει. Κοίταζε δεξιά και αριστερά να δει που βρισκόταν η Σάρα. Δεν την έβλεπε αλλά ήταν σίγουρος ότι άκουγε καθαρά τις φωνές της. Το κροτάλισμα ενός αυτόματου έκοψε τις φωνές όπως το μαχαίρι το βούτυρο. Ο Ελιέζερ αναπήδησε τρομαγμένος. Ο Ραβίνος Δανιήλ βρισκόταν στα δεξιά του, ξαπλωμένος καταμεσής στην Αγγελάκη. Μια λίμνη αίματος σχηματιζόταν ήδη κάτω από τα μαύρα ρούχα του…

“Η εργασία απελευθερώνει” είσοδος Άουσβιτς

Το οξύ σφύριγμα της ατμομηχανής τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Το τρένο σταμάτησε αργά. Οι εξαντλημένοι αμίλητοι επιβάτες του έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλον. Ο Ιωσήφ του έσφιξε περισσότερο το χέρι. Απόλυτη ησυχία. Ο Ελιέζερ αναρωτήθηκε που τους είχαν πάει. Ξαφνικά η μεγάλη συρόμενη ξύλινη πόρτα του βαγονιού άνοιξε. Ο παγωμένος αέρας που εισέβαλε ορμητικά στο βαγόνι τον αναζωογόνησε. Τα μάτια του πόνεσαν, από το ξαφνικό φως. Ήταν ημέρα και μάλιστα μια χιονισμένη ημέρα χωρίς ήλιο. Το βαγόνι άδειαζε. Πήρε στην αγκαλιά του τον γιο του και κατέβηκε αργά την ράμπα. Τώρα κρύωνε. Πάτησε στο χιονισμένο έδαφος και ένα χέρι τον έσπρωξε βίαια για να μπει σε μια ατελείωτη ανθρώπινη σειρά και να στοιχηθεί. Ένας στρατιώτης δίπλα του με δυσκολία συγκρατούσε ένα τεράστιο, σαν μικρή αρκούδα, σκούρο καφετί λυκόσκυλο. Το σκυλί είχε ξεγυμνώσει τα δόντια και του γαύγιζε. Στεκόταν στα πίσω πόδια του και τράβαγε δυνατά την αλυσίδα του.

Μόλις ο Ελιέζερ συνήθισε το φως, διέκρινε καθαρά που βρισκόταν και πάγωσε. Είδε τις ράγες του τρένου, να συνεχίζουν από εκεί που στεκόταν, και να χάνονται μέσα σε μια μεγάλη τετράγωνη είσοδο ενός παραλληλόγραμμου κτιρίου, χτισμένου από σκούρα καφέ τούβλα . Έμοιαζε με στόμα που ήταν έτοιμο να τους κατασπαράξει. Δίπλα, σε μια μεταλλική βαριά πόρτα δέσποζε μια πινακίδα που έγραφε: “Arbeit macht frei”, “η εργασία απελευθερώνει”.Υπό τα ουρλιαχτά των στρατιωτών, προχώρησε αργά στη σειρά του και καθώς έμπαινε στην είσοδο, διάβασε πεντακάθαρα: “Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau”, “Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς – Μπίρκεναου” Ο Ελιέζερ εάν κατάφερνε να επιζήσει, δεν θα ξεχνούσε ποτέ εκείνη την ημέρα. Ήταν η 20η Μαρτίου του 1943…

Σαν τεράστιο στόμα η είσοδος των τρένων

Φεβρουάριος 1943, λίγες ημέρες πριν. Θεσσαλονίκη- Καμάρα
Οι δύο αξιωματικοί του Γερμανικού στρατού απολάμβαναν τον απογευματινό τους περίπατο. Ο κόσμος έκανε στην άκρη. Στητοί, επιβλητικοί παρά το κοντό μπόι του ενός, στο διάβα τους όλοι έτρεμαν. Οι στρατιωτικές τους στολές ήταν ατσαλάκωτες και οι μαύρες καλογυαλισμένες μπότες τους χτυπούσαν σε κάθε βήμα στο πεζοδρόμιο. Γύρω τους, φρουροί σε ετοιμότητα με το δάχτυλο στη σκανδάλη, τρεις στρατιώτες της Βέρμαχτ, περπατούσαν και εκείνοι και κοίταζαν βλοσυρά όποιον πλησίαζε.
“Ντίτερ, ειλικρινά είμαι έξαλλος. Δεν μπορεί αυτός ο παπάς να παίζει με το Τρίτο Ράιχ. Αυτό δεν έχει γίνει πουθενά στην Ευρώπη. Έτσι μου έρχεται μαζί με τους Εβραίους να στείλω για …διακοπές στην Πολωνία όλους τους κατοίκους της πόλης”, είπε ο πιο κοντός αξιωματικός με τα σκληρά γαλανά μάτια. Στο άκουσμα του ονόματος του και μόνο, έτρεμε ολόκληρη η Ευρώπη. Χωρίς στολή η εμφάνιση του δεν σου γέμιζε το μάτι, η δράση του όμως ήταν συνώνυμη της κόλασης για τους Εβραίους: Hauptsturmfuhrer SS -λοχαγός- Αλόις Μπρούνερ. Το δεξί χέρι του Άντολφ Άιχμαν. Εδώ και λίγο καιρό ήταν επικεφαλής του “Γραφείου Μετανάστευσης Εβραίων”. Ήρθε στη Θεσσαλονίκη, για να επισπεύσει την “Τελική Λύση”.

Ελάχιστοι κατάφεραν να αποδράσουν

Ο άλλος αξιωματικός ήταν ο Ντίτερ Βισλιτσένι. Και οι δύο τους κατευθύνονταν στο κτίριο του “Sonderkommado den Sicherheitspolizei fur Judenangelegenheiten Saloniki-Agais” , του “Ειδικού Τμήματος της Αστυνομίας – Ασφαλείας για τα εβραϊκά ζητήματα Θεσσαλονίκης-Αιγαίου”.
Ο Βισλιτσένι ξεδίπλωσε ένα επίσημο έγγραφο από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης που έφερε τη σφραγίδα και την υπογραφή του Μητροπολίτη Γεννάδιου: “Μα καλά τι νομίζει ότι οι αξιωματικοί του Ράιχ είναι βλάκες; Γράφει ότι οι περισσότεροι Εβραίοι της πόλης είναι εκχριστιανισμένοι και παραθέτει έγγραφα. Φυσικά αγαπητέ Αλόις, θα γνωρίζεις ότι όλα είναι πλαστά. Ο παπάς προσπαθεί να σώσει όσους μπορεί αλλά δεν θα του περάσει.” Οι δύο αξιωματικοί κοντοστάθηκαν: “Κοίταξε και αυτή εδώ την παράγραφο. Όποτε τη διαβάζω με κάνει να θέλω να μπω μέσα στη Μητρόπολη και να μην αφήσω τίποτε όρθιο. Κοίτα τι γράφει: Οι αδιάρρηκτοι δεσμοί μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων… και λίγο πιο κάτω τους αποκαλεί όλους Έλληνες ανεξάρτητα από το θρήσκευμα τους. Ειλικρινά σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν έχω δει τόσο απροκάλυπτα να παίρνουν θέση υπέρ των μιασμάτων για να τους σώσουν. Απαράδεκτον. Άσε που οι πληροφορίες μου λένε ότι πολλοί Εβραίοι της πόλης είναι και κομμουνιστές.” Αυτό που είπε ο Ντίτερ, του φάνηκε αστείο. Το επανέλαβε και δάκρυσε από τα γέλια: “Εβραίος και κομμουνιστής”

Δελτίο πλαστής ταυτότητας Ελληνίδας Εβραίας από τα Γιάννενα-η οικογένεια της χάθηκε

Ο Αλόις Μπρούνερ έσκυψε ελαφρά το κεφάλι του. Τα πρόσωπο του πήρε μια σαδιστική έκφραση που ακόμη και ο Βισλιτσένι ανατρίχιασε. Δεν θα ήθελε με τίποτε και ποτέ, να πέσει στη δυσμένεια του. “ Εντάξει λοιπόν. Αφού το θέλει η εκκλησία τους να είναι εκχριστιανισμένοι όλοι αυτοί οι υπάνθρωποι, θα το δεχτούμε. Θα είναι χριστιανοί. Γράψε στην ημερήσια διαταγή ότι Θα συλληφθούν και θα αποσταλούν στο Άουσβιτς όλοι οι Εβραίοι της πόλης, από 5 χρονών και πάνω. Ακόμη και εκείνοι που έχουν εκχριστιανιστεί δύο γενιές πριν…”

Το δράμα
Στην πόλη της Θεσσαλονίκης αιώνες τώρα οι Εβραίοι άγγιζαν πολλές φορές, ακόμη και το 50% του πληθυσμού. Η πολυπληθής εβραϊκή κοινότητα της πόλης ήταν ακμάζουσα. Οι Έλληνες Εβραίοι κατείχαν σημαντικό μέρος της οικονομίας της πόλης. Ασχολιόταν κυρίως με το εμπόριο και τη μεταποίηση. Στη Θεσσαλονίκη εκδίδονταν και 3 Εβραϊκές εφημερίδες η Le Progress, η L’ Independant και η Messaggero. Το 1942 η κοινότητα ξεπερνούσε τους 50.000 ανθρώπους.
Με την έναρξη του Β παγκοσμίου πολέμου πήραν τα όπλα και πολέμησαν με ιδιαίτερο πάθος τον κατακτητή. Υπολογίζεται ότι 12.898 Έλληνες Εβραίοι πολέμησαν στον ελληνικό στρατό. Ένας από τους πλέον γνωστούς ήταν ο συνταγματάρχης Μορδεχάι Φριζής, ο οποίος πρώτος απώθησε επιτυχώς τους Ιταλούς, συνέτριψε τη μεραρχία “Τζούλια” αλλά αργότερα σκοτώθηκε από πυρά της ιταλικής αεροπορίας.

Γερμανοί και Έλληνες συνεργάτες τους εξεφτελίζουν Εβραίους στη Θεσσαλονίκη

Όταν η Θεσσαλονίκη έπεσε στους Γερμανούς ξεκίνησε ο εφιάλτης για τους Έλληνες Εβραίους. Στις 11 Ιουλίου του 1942, οι Γερμανοί τους συγκέντρωσαν όλους στην πλατεία Ελευθερίας και ξεκίνησαν την καταγραφή. Εκείνη την ημέρα πολλοί εκτελέστηκαν εν ψυχρώ και άλλοι υπήρξαν θύματα βασανισμού ή εξευτελισμού τόσο από Γερμανούς όσο και από …Έλληνες συνεργάτες τους.
Μετά την βάναυση καταγραφή και την γκετοποίηση όλων των Εβραίων, η κοινότητα κινητοποιήθηκε. Γνώριζε ότι οι Γερμανοί θα έστελναν όλους του Έλληνες Εβραίους της πόλης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πλήρωσε το ποσόν των 2,5 δισεκατομμυρίων δραχμών για την ελευθερία της. Ο εφησυχασμός αυτός ήταν καταδικαστικός. Η κοινότητα με την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, επέδειξε μια παθητική στάση, θεωρώντας ότι οι Γερμανοί δεν θα την αγγίξουν. Τελικά το μόνο που κατάφερε ήταν να καθυστερήσει η εκτόπιση ως τον Μάρτιο του 1943.

Εκείνο τον μήνα με εντολή των Μπρούνερ και Βισλιτσένι εστάλησαν στο Άουσβιτς στην Πολωνία 46.091 άνθρωποι. Συνολικά έγιναν 19 σιδηροδρομικές αποστολές από τη Θεσσαλονίκη στο Άουσβιτς με τρένα που πολλές φορές οι συρμοί τους αποτελούνταν από 50 ή και περισσότερα βαγόνια. Στο κάθε ξύλινο βαγόνι ήταν γραμμένα με κιμωλία τα εξής νούμερα: 75, 90, 110. Ο αριθμός των ανθρώπων που μετέφερε…


Άουσβιτς κοιτώνες ανδρών

Η εκκλησία αλλά και το ΕΑΜ, φυγάδευσαν και έσωσαν πολλούς Έλληνες Εβραίους. Αρκετοί μάλιστα έγιναν ενεργά μέλη της Αντίστασης. Οι περισσότεροι Έλληνες έγραψαν στα υποδήματα τους την 4η παράγραφο της R-1483 γερμανικής διαταγής: “Οι μη Εβραίοι που κρύβουν Εβραίους, τους παρέχουν στέγη ή τους βοηθούν να διαφύγουν θα σταλούν σε στρατόπεδα εργασίας ή θα λάβουν μία πιο αυστηρή ποινή.”
Από τους 46.091 Εβραίους της Θεσσαλονίκης που εστάλησαν στο Άουσβιτς επέστρεψαν στην πόλη οι 1950…

Άουσβιτς Ιούνης 1943-Ταράτσα γυναικείων λουτρών
“Βλέπω δεν μιλάς πολύ λοχία;” Ο 19χρόνος Έρικ Σούλτς μόλις είχε πάρει την πρώτη του μετάθεση για το μέτωπο… Όχι ακριβώς στο μέτωπο. Λίγο πιο πίσω. Το μέτωπο ήταν ανατολικότερα. Ο Λοχίας των SS Ματίας Ούλκενραμ άναψε τσιγάρο δίχως να δώσει καμιά σημασία στον χαρούμενο φαντάρο: «Σε μια εβδομάδα ούτε εσύ θα μιλάς πολύ με αυτά που θα δουν τα μάτια σου εδώ» σκέφτηκε και συνέχισε να παρατηρεί την ατελείωτη ουρά που σχημάτιζαν ακριβώς κάτω από την ταράτσα του κτιρίου δεκάδες κοντοκουρεμένες σχεδόν φαλακρές, και σκελετωμένες γυναίκες. Σε λίγο θα έμπαιναν να κάνουν ομαδικά μπάνιο στα γυναικεία λουτρά του στρατοπέδου. Φορούσαν όλες μια φαρδιά γκρίζα μπλούζα με χοντρές μαύρες κάθετες ρίγες, και ένα παντελόνι. Έσερναν τα βήματα τους η μια πίσω από την άλλη. Καμία δεν μίλαγε Ήταν ζωντανές νεκρές.


Τα παιδία ήταν ο Νο 1 στόχος των Γερμανών. Τα εξολόθρευαν για να σταματήσουν τη συνέχεια της φυλής

Ο Ματίας σηκώθηκε έφτιαξε το παντελόνι του και είπε στον Έρικ: « Έλα κοντά μου νεούδι να σε μάθω κάποια πράγματα. Τις βλέπεις όλες αυτές τις γυναίκες; Βλέπεις το αστέρι που έχει η κάθε μια στη μπλούζα της; Λοιπόν Το αστέρι του Δαυίδ σημαίνει ότι είναι Εβραίες. Είναι και οι περισσότερες. Εκείνη που την στηρίζουν να προχωρήσει δυο συγκρατούμενες της και έχει κόκκινο τρίγωνο αντί για αστέρι, είναι μίασμα κομμουνίστρια από τη Ρωσία. Το ίδιο σχήμα με ένα P πάνω από το αστέρι σημαίνει ότι είναι από την Πολωνία. Πάλι μίασμα. Να κοίτα καλά αυτές οι τέσσερις που μπαίνουν τώρα στην είσοδο είναι Πολωνές. Το μαύρο τρίγωνο, είναι τσιγγάνες κυρίως από τη Ρουμανία.» Ο ‘Ερικ συγκατάνευσε και χαμογέλασε: «Θα τις καταλάβω εύκολα αυτές και από το σκατόχρωμα του δέρματος τους»
Ο λοχίας τον κοίταξε άγρια: «Λοιπόν συνεχίζω μήπως και ανοίξουν τα μάτια σου. Πράσινο τρίγωνο είναι οι ποινικές. Αυτές δεν τις πειράζουμε πολύ. Κάποιες είναι και πολύ όμορφες και τις φέρνουμε στους κοιτώνες μας τα βράδια. Μωβ αστέρι σημαίνει Μάρτυρες του Ιεχωβά. Και ροζ…» Του έκλεισε παιχνιδιάρικα το μάτι και συνέχισε: «ροζ τρίγωνο είναι λεσβίες. Τα ίδια ισχύουν και για τους άνδρες απέναντι»


Άφιξη στο κολαστήριο

Μια γυναικεία φωνή σε μια άγνωστη γλώσσα για τους δυο στρατιώτες, ακούστηκε από την ατελείωτη ουρά, από κάτω τους: « Ιωσήφ. Έλα κοντά μου μην βγαίνεις από τη σειρά. Έλα θα κάνουμε μπάνιο. Ο μπαμπάς είναι καλά. Είναι στην άλλη άκρη του στρατοπέδου. Τώρα θα μένεις με τη μαμά»
Ο Έρικ με τον ενθουσιασμό του νέου, σήκωσε ταχύτατα το mauzer 98k τουφέκι του, και από ψηλά σημάδεψε το 6χρονο παιδάκι που βγήκε από την ουρά. «’Αστο» μούγκρισε ο λοχίας. «Άστο και φέρε τα κουτιά.» Το πρόσωπο του Σούλτς συννέφιασε από την απογοήτευση αλλά στο άκουσμα της δεύτερη διαταγής, άστραψε. Έτρεξε να κάνει ότι τον διέταξε ο προϊστάμενος του. Σε δυο λεπτά είχε επιστρέψει ασθμαίνοντας.
«Πρόσεχε . Βάλε πρώτα τη μάσκα και έλεγξε ότι μπορείς να αναπνέεις. Έτσι μπράβο. Βάλε και τα λαστιχένια γάντια και έλα δίπλα μου». Οι δύο άνδρες στην ταράτσα του κτιρίου έμοιαζαν από μακριά με πλάσματα από άλλο κόσμο. Φορούσαν αντιασφυξιογόνες μάσκες και λαστιχένια γάντια. Οι κινήσεις τους ήταν αργές και προσεκτικές.


Σκελετωμένα παιδάκια. Τα συγκεκριμένα συμμετείχαν και σε πειράματα για την αντοχή στο κάψιμο

Ο λοχίας ξεβίδωσε αργά τη μεταλλική σωλήνα που εξείχε από το πάτωμα της ταράτσας. Ήταν ο αεραγωγός. Περνούσε το οξυγόνο μέσα στο κτίριο. Το συγκεκριμένο λούκι οδηγούσε ακριβώς στα λουτρά. Ήταν ο εξαερισμός. Στη βάση της σωλήνας υπήρχε ένα τετράγωνο μεταλλικό δικτυωτό πλέγμα.: «Ήρεμα, με προσοχή. Δεν πέθανα στα βουνά της Γιουγκοσλαβίας και στο Βελιγράδι, κανόνισε να πεθάνω στην Πολωνία. Δώσε μου τα»
Άνοιξε και τα δυο του χέρια και ο Έρικ απέθεσε με προσοχή πέντε σαν από ύφασμα, μπαλάκια. Ο Ματίας τα έβαλε στο μεταλλικό πλέγμα και ύστερα με αργές κινήσεις πήρε ένα μπιντόνι με κάποιο υγρό. Το έριξε πάνω στα μπαλάκια που άρχισαν να αχνίζουν και μετά γρήγορα, βίδωσε πάλι, τη σωλήνα του αεραγωγού. Έκλεισε και βούλωσε το στόμιο και περίμενε. Δίχως να βγάλει τα μαύρα λαστιχένια γάντια έπιασε το κουτί που μέσα του είχε τα μπαλάκια. Το διάβασε και το έριξε μέσα σε μια μαύρη σακούλα που σφράγισε αμέσως. Το κουτί είχε ζωγραφισμένη μια νεκροκεφαλή και από πάνω με μαύρα γράμματα έγραφε ΖΥKLON B. Σαν από μακριά να άκουσε γυναικείες σπαρακτικές κραυγές ικεσίας και ουρλιαχτά. Μετά σιωπή… Το είχε συνηθίσει πια. Το χαμόγελο στο πρόσωπο του 19χρονου στρατιώτη των Βάφεν SS, Έρικ Σούλτς, πάγωσε…

27 Ιανουαρίου 1945-‘Αουσβιτς.
Ο βοριάς σάρωνε τα πάντα. Το τοπίο ήταν χιονισμένο. Σκοτείνιαζε. Οι στρατιώτες του Κόκκινου στρατού ακροβολίστηκαν περιμετρικά του στρατοπέδου. Νεκρική σιγή. Το Άουσβιτς ήταν άδειο. Οι Γερμανοί το είχαν εγκαταλείψει. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές. ‘Όταν οι Σοβιετικοί σιγουρεύτηκαν ότι και τα τάνκς τους, είχαν κυκλώσει το χιονισμένο δάσος γύρω, όρμησαν μέσα στο Άουσβιτς από κάθε πλευρά. Όποιον Γερμανό έπιαναν θα μετάνιωνε που γεννήθηκε Γερμανός. Σιγή. Είχαν φύγει…

Φωτό από το TIME LIFE. Οι Γερμανοί προσπάθησαν να εξαφανίσουν τα πάντα

Μέσα στο κολαστήριο κυκλοφορούσαν ελάχιστοι άρρωστοι , σκελετωμένοι, λίγο πριν τον θάνατο, άνθρωποι που δυσκολέυονταν να περπατήσουν. Οι σκληροτράχηλοι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού αιφνιδιάστηκαν. Είχαν ακούσει τις φήμες για αυτόν τον τόπο του θανάτου των βασανιστηρίων και των δακρύων αλλά δεν περίμεναν να συναντήσουν την εικόνα που έβλεπαν.
Σε μια γωνία στην άκρη ενός ξύλινου παραπήγματος κάτω από έναν προβολέα, καθόταν ένας κρατούμενος. Κοίταζε προς τα γυναικεία λουτρά. Το πρόσωπο του ήταν μια μάσκα τρόμου. Το βλέμμα του ήταν άδειο. Ήταν κοντοκουρεμένος. Τα μάγουλα του δεν υπήρχαν. Ήταν ρουφηγμένα μέσα στο υπόλοιπο πρόσωπο. Ξεχώριζε μόνο η μύτη του. Δεν φορούσε πανωφόρι. Είχε φέρει τα γόνατα του στο στήθος του και τα αγκάλιαζε με τα σκελετωμένα του χέρια. Κουνιόταν πέρα δώθε ρυθμικά και μονολογούσε: « Σάρα μου…Ιωσήφ μου…Σάρα μου… Ιωσήφ μου…»

 

ΠΗΓΗ: http://www.logiastarata.gr/2014/01/blog-post_2632.html

Η ΓΓΙΦ ενάντια στις πολλαπλές διακρίσεις που υφίστανται οι γυναίκες Ρομά

Η Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων, Φωτεινή Κούβελα,  απηύθυνε χαιρετισμό στην εκδήλωση-θεματική επίσκεψη  ειδικής επιτροπής εμπειρογνωμόνων σε θέματα Ρομά και των ταξιδευτών-   που διοργάνωσε το  Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης  και το Συμβούλιο της Ευρώπης με τίτλο «Ενίσχυση και συμμετοχή των Ρομά στα συμβουλευτικά όργανα και στα όργανα  λήψης αποφάσεων καθώς και στην πολιτική ζωή (με έμφαση στις γυναίκες και στους νέους Ρομά)».

 

Η εκδήλωση, που ξεκίνησε στις 17 Οκτωβρίου 2016 και θα ολοκληρωθεί στις 19 Οκτωβρίου 2016, έλαβε χώρα στο κτίριο Κωστής Παλαμάς του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η  Γενική Γραμματέας  τόνισε ότι «διεκδικούμε την ισότητα χωρίς να εξαιρούμε κατηγορίες πληθυσμών που ζουν ανάμεσά μας. Οι ρατσιστικές συμπεριφορές, οι  διακρίσεις και η περιθωριοποίηση,  που υφίστανται οι γυναίκες Ρομά και τα παιδιά τους, 

είναι καιρός να λάβουν τέλος».

Προς αυτή την κατεύθυνση, η Γενική Γραμματέας αναφέρθηκε ενδεικτικά σε ορισμένες από τις δράσεις συνάφειας της ΓΓΙΦ, όπως η πρόσφατη προκήρυξη δωρεάν υποτροφιών (σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρεία Διοικήσεως Επιχειρήσεων – ΕΕΔΕ) για μεταπτυχιακές σπουδές  σε γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων και των γυναικών Ρομά.

Επίσης, τόνισε την πολυπλοκότητα των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες  τσιγγάνες,  με το να βιώνουν κοινωνική και οικονομική περιθωριοποίηση , που τις εγκλωβίζει σε έναν φαύλο κύκλο φτώχειας και αποκλεισμού από ένα πλήθος δραστηριοτήτων της κοινωνίας , όπως φάνηκε και από την απουσία τους από τη συγκεκριμένη εκδήλωση.

 

Τέλος, η Γενική Γραμματέας αναφέρθηκε στην ενσωμάτωση τους σε καίρια θεματική του νέου, επικαιροποιημένου Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την Ισότητα των Φύλων (ΕΣΔΙΦ) της περιόδου 2016-2020 της ΓΓΙΦ δηλώνοντας   ότι «είμαστε σύμμαχοι στα προβλήματα των γυναικών ρομά και των παιδιών τους και διεκδικούμε την ισότητα των φύλων ενάντια στις πολλαπλές διακρίσεις και τα φαινόμενα ανισότητας, που κλονίζουν την ποιότητα της δημοκρατίας μας».

Πληροφορίες: http://www.isotita.gr/                            Το  Γραφείο Τύπου, 18/10/2016

Τηλ 2131511102

Ε-mail: gramggif@isotita.gr

ΕΜΠΡΟΣ: «Διάκριση της Σαμπιχά για την προσφορά της στην “Ελπίδα” των Ρομά»

Άρθρο της Κα. Διαφωνίδου Ελένης στην εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» σχετικά με την υποψηφιότητα της Κας. Σουλεϊμάν Σαμπιχά για το βραβείο προσωπικότητας από το Roma Spirit Award 2016: http://www.empros.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=20339:diakrisi-tis-sabixa&catid=56:2011-11-28-12-48-03&Itemid=134

 

Υποψήφια για το βραβείο προσωπικότητας σε ευρωπαϊκό διαγωνισμό για την ανάδειξη της ταυτότητας των Ρομά, ανάμεσα σε 65 συμμετοχές από 23 χώρες της Ευρώπης

Συνεχίζει τις δράσεις του με βαρύτητα στην εκπαίδευση ο Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος Γυναικών Δροσερού «η Ελπίδα». Από τις αρχές Σεπτεμβρίου υλοποιεί πρόγραμμα από το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» για παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Η δράση, οι πρωτοβουλίες και η αφοσίωση που έχει επιδείξει η πρόεδρος του Πολιτιστικού Μορφωτικού Συλλόγου Γυναικών Δροσερού Ξάνθης «Η ΕΛΠΙΔΑ», Σαμπιχά Σουλεϊμάν για την ανάδειξη των θεμάτων που απασχολούν τους Ρομά, με προτεραιότητα τις ευκαιρίες εκπαίδευσης των παιδιών της έδωσαν μία θέση ανάμεσα στις υποψηφιότητες για το «European Roma Spirit Award 2016» (ευρωπαϊκό βραβείο ανάδειξης της ταυτότητας των Ρομά ή αλλιώς… ‘τσιγγάνικης ψυχής’), που διοργανώνει η Ένωση Πολιτισμού, Εκπαίδευσης και Επικοινωνίας (ACEC) του υπουργείου Εξωτερικών της Σλοβακίας.

Ανάμεσα σε 65 αιτήσεις, η Σαμπιχά κατέκτησε μία υποψηφιότητα, την μοναδική από την Ελλάδα, στην κατηγορία των προσωπικοτήτων. Πρόκειται για την πρώτη διοργάνωση της βράβευσης, όπου συμμετείχαν οργανώσεις από 23 ευρωπαϊκές χώρες, η οποία ως στόχο έχει να παρουσιάσει δράσεις, καλά παραδείγματα και προσωπικότητες που υποστηρίζουν την αφομοίωση των Ρομά στην Ευρώπη και που έχουν επιφέρει αποτελεσματικές και λειτουργικές λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κοινότητες των Ρομά. Η πρωτοβουλία για τα βραβεία αυτά, που υποστηρίζεται από το υπουργείο Εξωτερικών και το υπουργείο Εργασίας της Σλοβακίας, πυροδοτήθηκε από την πρόθεση να προαχθεί η κοινωνική συνοχή, η ανάπτυξη και ο διαπολιτισμικός διάλογος, προκειμένου να περιοριστούν κάθε είδους εκφράσεις μη ανοχής

«Είναι μία αναγνώριση, αλλά και μία ευκαιρία για εμάς να παρουσιάσουμε τις προσπάθειες και τη δουλειά που έχουμε κάνει, προκειμένου να στηρίξουμε και να δώσουμε ευκαιρίες στη μόρφωση και την εκπαίδευση των παιδιών Ρομά», σημειώνει η κ. Σαμπιχά στο «Ε», με χαμόγελο.

Η τελετή της βράβευσης θα πραγματοποιηθεί στις 10 Οκτωβρίου στην Μπρατισλάβα. Εκεί για το σύνολο των 15 υποψηφιοτήτων θα παρουσιαστεί οπτικοακουστικό υλικό με το προφίλ και τις δράσεις τους.

Οι υποψηφιότητες στο «European Roma Spirit Award 2016»

1. Μη κυβερνητική οργάνωση: Impreuna Agency for Community Development (Ρουμανία), Fundación SecretariadoGitano (Ισπανία), NGO Young Roma – Herceg Novi (Μαυροβούνιο)

2. Εταιρία, οργανισμός, ίδρυμα: Hospital network Antwerp (Βέλγιο), The Roma Education Support Trust (ΜεγάληΒρετανία), Centrum for Education Development (Πολωνία)

3. ΜΜΕ: TV Šutel (FYROM), Romea.cz (Τσεχία), Romani Union of Slovenia (Σλοβενία)

4. Δήμος: Spišský Hrhov (Σλοβακία), Berlin-Neukölln (Γερμανία), Graz (Αυστρία)

5. Προσωπικότητα: Veijo Baltzar (Φινλανδία), Ivailo Tournev (Βουλγαρία), Sabiha Suleiman (Ελλάδα).

Έμφαση στην πρόσβαση στην εκπαίδευση δίνει ο σύλλογος των γυναικών του Δροσερού μέσα από τις δράσεις του

Παράλληλα, συνεχίζει τις δράσεις της η Σαμπιχά στον πολιτιστικό μορφωτικό σύλλογο γυναικών Δροσερού «η Ελπίδα». Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος του Ιδρύματος Μποδοσάκη τη χρονιά που πέρασε για ενισχυτική διδασκαλία με μαθητές Δημοτικού, όπου συμμετείχαν 97 παιδιά, αν και υπήρχε λίστα αναμονής και για άλλους μαθητές που είχαν δηλώσει ενδιαφέρον, από την 1η Σεπτεμβρίου ξεκίνησε νέο πρόγραμμα με δωρεά από το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» για τη λειτουργία κέντρου προσχολικής αγωγής για παιδιά ηλικίας 3 έως 5 ετών, όπου συμμετέχουν 40 παιδιά του συνοικισμού.

«Θέλουμε να δώσουμε την ευκαιρία στη μόρφωση σε αυτά τα παιδιά», σημειώνει η κ. Σαμπιχά. «Το νηπιαγωγείο του Δροσερού δεν επαρκεί, οι δομές λείπουν από τον συνοικισμό μας, εμείς αγωνιζόμαστε για να έχουν τα παιδιά μας πρόσβαση στην εκπαίδευση», πρόσθεσε η ίδια, επισημαίνοντας για ακόμη μία φορά τα προβλήματα, αλλά και την απομόνωση που βιώνουν οι Ρομά στο Δροσερό, τον μεγαλύτερο, όπως τόνισε συνοικισμό Ρομά σε όλη την Ελλάδα. Παράλληλα, η ίδια ως πρόεδρος και τα μέλη του συλλόγου ευχαρίστησαν θερμά τα ιδρύματα για τη συνεχή υποστήριξη και το ενδιαφέρον που δείχνουν στο έργο του συλλόγου.

Ελένη Διαφωνίδου

ediafonidou@empros.gr

 

Huffingtonpost: Από το Δροσερό στην ελευθερία με ένα μολύβι

Το Δροσερό απέχει μόλις ένα χιλιόμετρο από την πόλη της Ξάνθης. Κι όμως οι κάτοικοί του δεν διασχίζουν τα όριά του παρά μόνο για να συνδιαλλαγούν με τις υπηρεσίες στην πόλη ή για να πουλήσουν την πραμάτεια τους στα πανηγύρια και τις αγορές. Πρόκειται για τον οικισμό των Ρομά της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης με πληθυσμό περίπου 4 χιλιάδων κατοίκων. Εκτός σχεδίου πόλεως, με φυσικό του σύνορο τον ποταμό Κόσυνθο, ο τόπος αυτός κατοικείται πάνω από 60 χρόνια από τους Ρομά, που παραμένουν περιθωριοποιημένοι αν και είναι Έλληνες πολίτες, υπηρετούν στον ελληνικό στρατό και πληρώνουν φόρους. Το 85% των Δροσεριτών είναι αναλφάβητοι και τα ποσοστά ανεργίας είναι επίσης πολύ υψηλά με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι να μεταναστεύουν στη Γερμανία.

Μπαίνοντας στον οικισμό με τα χαμηλά σπίτια, σε κατακλύζει η ζωντάνια των παιδιών που τριγυρνούν σε παρέες ανέμελα και γεμάτα περιέργεια τρέχουν να καλωσορίσουν τους νέους επισκέπτες. Πολύ κοντά στην πλατεία του οικισμού βρίσκεται ο Σύλλογος Γυναικών «Η Ελπίδα» όπου συναντήσαμε τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, γέννημα θρέμμα του Δροσερού και σήμερα πρόεδρο αλλά και ψυχή του Συλλόγου. Όπως μας διηγείται, από μικρή ένιωθε διαφορετική. Φοίτησε για λίγο στο μειονοτικό δημοτικό σχολείο της Ξάνθης και στη συνέχεια σαν «παιδί των λουλουδιών» γύριζε την Ελλάδα δουλεύοντας σε πανηγύρια και αγορές μέχρι την ηλικία των 14 ετών που παντρεύτηκε. Όμως η περιπλάνηση και η αναζήτηση για αυτήν δεν σταμάτησε εκεί. «Είχα το μικρόβιο μέσα μου, ήθελα να κάνω κάτι για τις γυναίκες και τα παιδιά του Δροσερού».

Ο Σύλλογος ξεκίνησε τις δραστηριότητές του το 2006, σε μια περίοδο, που χάρη στην υλοποίηση ενός προγράμματος ανάπτυξης ορισμένων οικισμών Ρομά στη Θράκη, δόθηκε η ευκαιρία σε ανθρώπους όπως η Σαμπιχά να αναπτύξουν τις ικανότητές τους και να αρχίσουν να διεκδικούν πράγματα για τον τόπο τους.  Το 2009 μάλιστα, βραβεύτηκε με το ετήσιο Διεθνές Βραβείο Γυναικείου Θάρρους του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Μέσα στα χρόνια που ακολουθούν ο Σύλλογος καταφέρνει να μετατραπεί σε έναν πυρήνα υποστήριξης για τις γυναίκες και τα παιδιά με στόχο να τα εφοδιάσει με ένα διαβατήριο για τον έξω κόσμο.

Για πολλούς αποτελεί παγιωμένη πεποίθηση ότι οι Ρομά επιλέγουν συνειδητά την περιθωριοποίησή τους. Μια επίσκεψη στο Δροσερό αρκεί για να σε πείσει, ωστόσο, για το αντίθετο. «Ξεκινήσαμε με 50 παιδιά, έγιναν 80 και οι αιτήσεις για συμμετοχή στο μάθημα ενισχυτικής διδασκαλίας αυξάνεται συνεχώς. Μακάρι να μπορούσαν να χωρέσουν όλοι!», λέει η Σαμπιχά αναφερόμενη στο πρόγραμμα ενισχυτικής διδασκαλίας και ψυχοκοινωνικής στήριξης για τα παιδιά και τις οικογένειές τους που υλοποιεί ο Σύλλογος από τον Δεκέμβριο του 2015 με επιχορήγηση των EEA Grants, την οποία διαχειρίζεται το Ίδρυμα Μποδοσάκη.

Τρεις δάσκαλοι, μία κοινωνική λειτουργός και δύο Ρομά διαμεσολαβήτριες, που διευκολύνουν την επικοινωνία μεταξύ των δασκάλων και των παιδιών, συγκροτούν την ομάδα που έρχεται σε καθημερινή επαφή τόσο με τα παιδιά όσο και με τις μητέρες. «Τα παιδιά δυσκολεύονται στην αριθμητική, τη γραφή και την ανάγνωση. Εμείς παίζουμε έναν αντισταθμιστικό ρόλο απέναντι στις ελλείψεις του σχολείου και της οικογένειας», μας εξηγεί η Φρόσω, δασκάλα. H ολοκληρωμένη και συνεπής παρακολούθηση του σχολείου δεν είναι δεδομένη για τα παιδιά Ρομά. Οι γονείς δε γνωρίζουν ούτε γραφή ούτε ανάγνωση για να τα βοηθήσουν και στο σπίτι δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για μελέτη καθώς μπορεί να μένουν ακόμα και έξι άτομα στο ίδιο δωμάτιο. «Η πιο μεγάλη ανταμοιβή έρχεται από τα ίδια τα παιδιά που μας περιμένουν κάθε μέρα έξω από τον Σύλλογο να κάνουμε τις αγκαλιές μας», λέει η Χριστίνα, κοινωνική λειτουργός, που ανάμεσα στις άλλες αρμοδιότητές της συνοδεύει τις γυναίκες στις δημόσιες υπηρεσίες για να εκδώσουν την κάρτα ανεργίας τους ή το βιβλιάριο υγείας για τα παιδιά, πολλά από τα οποία είναι ανασφάλιστα.

Τα τελευταία χρόνια η λειτουργία Δημοτικού και Γυμνασίου στον οικισμό, παρά τις σοβαρές ελλείψεις τους, είχε σαν αποτέλεσμα κάποιοι έφηβοι να συνεχίζουν την εκπαίδευσή τους μέχρι το γυμνάσιο. Η πανεπιστημιακή μόρφωση εξακολουθεί βέβαια να αποτελεί πολυτέλεια σε μια κοινωνία όπου ένας άντρας στα 18 του  πρέπει ήδη να εργάζεται για να θρέψει την οικογένειά του.

Ο Αλή Ογλού Γιουνκέρ είναι ο μόνος Ρομά δάσκαλος στον Σύλλογο και ένας από τους δύο Δροσερίτες που κατάφερε να σπουδάσει. Θεωρεί τυχερούς τους μαθητές και τις μαθήτριές του. «Στην εποχή μου δεν είχαμε τίποτα. Οι γονείς μου διέθεταν οικονομική ευχέρεια κι έτσι κατάφερα να τελειώσω το σχολείο και να πάω στο πανεπιστήμιο. Τα αγόρια εδώ δεν έχουν πολλές επιλογές. Είτε θα γίνουν ναυτικοί, είτε θα παντρευτούν στα 15, είτε θα μπλέξουν. Αντί να μας δώσουν ένα μολύβι στο χέρι, μας δίνουν ένα χαστούκι. Αλλά ίσως αυτό φοβούνται. Ότι θα κυριεύσουμε τον κόσμο με το μολύβι!»

Η τάξη τον παρακολουθεί με προσοχή και ζητά περισσότερες ασκήσεις. «Σαν σφουγγάρια ρουφάνε τις πληροφορίες. Είναι πολύ ικανά παιδιά και τους αξίζει τουλάχιστον η δυνατότητα να επιλέξουν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους». Κατά τη διάρκεια του μαθήματος παιχνιδιάρικα, γελαστά προσωπάκια κρυφοκοιτάζουν από το παράθυρο. Περιμένουν με ανυπομονησία έξω από τον Σύλλογο να τελειώσουν τα προηγούμενα τμήματα για να έρθει η σειρά τους.

Η Ρεσμεγκιούλ, 23 χρονών και μητέρα τριών παιδιών, που εργάζεται ως διαμεσολαβήτρια στο πλαίσιο του προγράμματος, ήταν 15 και ο άντρας της 19 όταν παντρεύτηκαν. «Η κόρη μου θέλω να τελειώσει το σχολείο και να σπουδάσει», μας λέει. Μου δείχνει γεμάτη περηφάνια τις ζωγραφιές που έκανε αυτή και άλλες γυναίκες του οικισμού στο πλαίσιο ενός εκπαιδευτικού προγράμματος για μητέρες, που τους έδωσε την ευκαιρία να πάρουν απολυτήριο δημοτικού.

Ο τίτλος του προγράμματος “Andar Drosero mesti Pen!“, που σημαίνει «Από το Δροσερό στην ελευθερία με ένα μολύβι», καθόλου τυχαία επιλεγμένος, αποτυπώνεται στα όνειρα των εφήβων. Η Σαντριέ, μαθήτρια της πρώτης γυμνασίου, όταν τη ρωτάμε τι θέλει να κάνει όταν μεγαλώσει μας λέει: «Δεν το αφήνω το σχολείο εγώ! Θέλω να γίνω αεροσυνοδός για να πάω στο Παρίσι και στην Αφρική να δω πώς ζουν τα παιδιά εκεί». Το έργο ολοκληρώνεται μεν τον Απρίλιο αλλά η ανάγκη για μάθηση έχει δυναμώσει και αξίζει να βοηθήσουμε τον Σύλλογο «Η Ελπίδα» να κρατήσει ζωντανά τα όνειρα αυτών των παιδιών.

 

Λίγα στοιχεία για τους Ρομά στην Ελλάδα:

Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι ζουν 265.000 Ρομά. Το 44% των πληθυσμών Ρομά στη χώρα μας δεν έχει ενταχθεί ποτέ σε καμία βαθμίδα εκπαίδευσης, ενώ το 52% όσων έλαβαν κάποια μορφή εκπαίδευσης εγκατέλειψαν το σχολείο πριν την ηλικία των 16 ετών, ενώ το 52% δεν γνωρίζει γραφή και ανάγνωση. Το 88% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, το 37% ζει σε οικήματα όπου ένα δωμάτιο μοιράζονται πάνω από 3 άτομα και το 59% αναφέρει ότι έχει πέσει προσωπικά θύμα διακρίσεων εξαιτίας του γεγονότος ότι ανήκει στον πληθυσμό Ρομά.

 

ΠΗΓΗ: http://www.huffingtonpost.gr/marina-tomara/-_5002_b_9641120.html

Ρομά, αθίγγανοι, τσιγγάνοι, γύφτοι

Ήρθαν από τη βόρεια Ινδία πριν από πολλούς αιώνες (ανάμεσα στο 500 και το 1000 μΧ).  Πέρασαν από το Αφγανιστάν, την Περσία, την Αρμενία, έφτασαν στην Ανατολία κι αποκεί εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη. Από την Ευρώπη μετανάστευσαν στην Αμερική.

Παντού παρέμειναν οι ίδιοι, δεν άλλαξαν τις παραδόσεις και τα έθιμά τους, διατήρησαν τη γλώσσα τους που έχει ινδοευρωπαϊκή καταγωγή(διασπασμένη όμως σε πολλές τοπικές διαλέκτους), συνέχισαν να είναι νομάδες ή ημινομάδες οι περισσότεροι και αρνήθηκαν να κάνουν επιγαμίες με άτομα έξω από τη φυλή τους. Σε ένα σημείο όμως έδειξαν μια περίεργη προσαρμοστικότητα: ασπάσθηκαν τη θρησκεία του τόπου όπου ζούσαν.

Τους αποκάλεσαν Γύφτους, επειδή νόμισαν ότι ήρθαν από την Αίγυπτο. Τους είπαν Αθίγγανους, δηλαδή ανέγγιχτους (από το στερητικό α + θιγγάνω =αγγίζω), επειδή θεωρήθηκε ότι ανήκαν στην κατώτερη κάστα των Ινδουιστών που δεν επιτρέπεται να αγγίζει κανείς.

Ως Τσιγγάνοι (παραφθορά του Αθίγγανοι) έχουν κάτι από βιολιά, Κάρμεν και παθιάρικους έρωτες.  Ως Ατζίγγανοι χάνουν αμέσως κάθε γοητεία. Ως Ρομά είναι φυλετική μειονότητα που ζει σε πλείστες χώρες.

tourkia

 Τουρκία

Στην Ασία παραδείγματος χάριν βρίσκουμε Ρομά  στο Αφγανιστάν (13.000), στο Ιράν (760.000), στο Ιράκ (αδιευκρίνιστο πόσοι), στην Τουρκία (35.000- 5.000.000), στο Αζερμπαϊτζάν (2.000), στο Καζακστάν (7.000), στην Ταϊλάνδη (10.000-50.000).

Στη Νότια Αφρική (7.900).

Στην Αυστραλία (5.000).

 Στην Ευρώπη τους συναντούμε παντού. Ενδεικτικά:

Αυστρία (20.000-50.000)

Βέλγιο (10.000-15.000)

Δανία (1500-2000)

Γερμανία (210.000)

Ολλανδία (35.000-40.000)

Σουηδία (30.000-65.000)

Ελβετία ( 30.000-35.000)

Αγγλία( 44.000-94.000).

Και βέβαια και στη Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Τσεχία, Εσθονία, Φιλανδία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Κροατία, Μολδαβία, Ρωσία, Πολωνία, Σερβία, Ουκρανία και αλλού.

slovakis.jpg

Σλοβακία

Τους συναντούμε επίσης στην Κύπρο και στο Ισραήλ, στη Λιβύη, το Μαρόκο, την Τυνησία, την Αλγερία, την Ιορδανία, τη Συρία και σε άλλα μέρη της Μέσης Ανατολής.

Τους βρίσκουμε στο Νέο Κόσμο:

ΗΠΑ (1.000.000)

Καναδάς (80.000)

Βραζιλία (600.000)

Αργεντινή (πάνω από 300.000)

Κολομβία (79.000)

Χιλή (15.000-20.000)

Περού (8.400)

Ισημερινός (2.000)

Ουρουγουάη (2.000-5.000).

Αν και ξέρουμε λίγο πολύ τον τρόπο ζωής τους, ας δούμε κάτω από ποιες συνθήκες ζει αυτή η φυλή σε διαφορετικές χώρες του κόσμου.

Βραζιλία

vrazilia.jpg

 

Η Διεθνής Αμνηστία μάς δίνει μια εικόνα από ένα καταυλισμό τους:

Στις σκηνές οι γυναίκες με τα μακριά, πολύχρωμα ρούχα τους κάθονται οκλαδόν στο βρώμικο πάτωμα και πίνουν τον καφέ τους. Μόλις γύρισαν από την πόλη όπου κάθε μέρα λένε τη μοίρα κοιτάζοντας τις παλάμες των περαστικών.

«Καμιά φορά βγάζουμε 10-12 δολάρια τη μέρα», λένε. «Ο κόσμος όμως μάς αποφεύγει, μας φοβάται».

Δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα ούτε τρεχούμενο νερό, αν και κάποιοι ζουν στο ίδιο μέρος 20 χρόνια τώρα. Τουαλέτες δεν υπάρχουν. Οι πιο πολλοί δεν είναι πια νομάδες, αλλά όλοι διατηρούν τις παραδόσεις τους. Μιλούν τη γλώσσα Romani και παντρεύουν τα παιδιά τους, μόλις μπουν στην εφηβεία.  Οδηγούν αυτοκίνητα χωρίς άδεια κυκλοφορίας και παράλληλα τα πουλούν και τα αγοράζουν.

«Σε πολλά μέρη δεν είμαστε καλοδεχούμενοι», λένε. «Όταν στήνουμε τις σκηνές μας, έρχονται οι υπάλληλοι του δήμου και προσπαθούν να μας διώξουν».

Αρκετοί δεν έχουν πιστοποιητικό γέννησης και είναι σαν να μην υπάρχουν. Το 90% από αυτούς είναι αναλφάβητοι. Αν κανείς στείλει το παιδί του στο σχολείο, δεν το δέχονται με τη δικαιολογία ότι δεν υπάρχουν κενές θέσεις. Ή, αν πάει κανένα κορίτσι φορώντας τη γνωστή κλαρωτή φούστα, οι δάσκαλοι του ζητούν να φορέσει παντελόνι.

«Αυτό όμως είναι ενάντια στην κουλτούρα μας», λένε οι γυναίκες αυτές.

http://womennewsnetwork.net/2011/04/04/we-exist-roma-women-brazil/

Ιράν

iran.jpg

Ταξιδεύουν ως τεχνίτες, όπως και άλλες νομαδικές κουρδικές και περσικές φυλές, και δεν διαφέρουν από τους ομόφυλούς τους που είναι σκορπισμένοι στον υπόλοιπο κόσμο. Είναι απομονωμένοι, στερημένοι και δεν πλησιάζονται εύκολα. Μόρφωση δεν έχουν, επειδή δεν έχουν ταυτότητα ούτε άλλα πιστοποιητικά που να βεβαιώνουν ποιοι είναι. Ζουν σε άθλια σπιτάκια του ενός δωματίου και εκεί πεθαίνουν από απλές, ιάσιμες αρρώστιες, επειδή δεν έχουν υγειονομική περίθαλψη.

Οι πιο πολλοί μαθαίνουν ένα πράγμα: να ζητιανεύουν. Οι περισσότεροι ζουν σε φτωχογειτονιές στη νότια Τεχεράνη σε στενά, ελικοειδή δρομάκια και κάθε πρωί πηγαίνουν στη βόρεια Τεχεράνη για να καθαρίσουν τζάμια αυτοκινήτων ή για να ζητιανέψουν. Άλλοι πουλούν ευτελή πραγματάκια όπως τσίχλες, λουλούδια, ποιήματα  που λένε την τύχη, νάιλον κάλτσες. Οι νεαρές γυναίκες είναι όμορφες.  Ψηλές, αδύνατες, σκουρόχρωμες, με λαμπερά μαλλιά και μακριά νύχια ξεχωρίζουν από τους άλλους ζητιάνους του δρόμου. Οι οδηγοί σταματούν για να τις φλερτάρουν και τους δίνουν και κανένα κέρμα.

Η πολυγαμία είναι συνήθης πρακτική εδώ. Η οικογένεια αποφασίζει για το γάμο των παιδιών, μόλις αυτά μπουν στην εφηβεία. Ο γάμος δεν δηλώνεται πουθενά, επομένως τα παιδιά που γεννιούνται κατόπιν δεν έχουν ταυτότητα. Όταν μεγαλώσουν, θα συνεχίσουν τη ζωή των γονιών τους με τον ίδιο, απαράλλαχτο τρόπο.

http://www.domresearchcenter.com/news/iran/iran1slums.html

Νορβηγία

norvigia.jpg

Οι περισσότερες οικογένειες ζουν περιθωριοποιημένες από την υπόλοιπη νορβηγική κοινωνία, κυρίως επειδή φοβούνται μη χαλαρώσει η κουλτούρα τους, η γλώσσα και η παράδοσή τους. Ένα μεγάλο ποσοστό αναλφάβητων συντηρείται από την κοινωνική πρόνοια. Οι περισσότεροι μένουν στο Όσλο το χειμώνα και το καλοκαίρι ταξιδεύουν και μένουν σε κάμπινγκ στη Σκανδιναβία και την Ευρώπη. Τα περισσότερα κάμπινγκ στη Νορβηγία δεν τους δέχονται και γι’ αυτό μένουν σε πάρκα στάθμευσης αυτοκινήτων ή σε βιομηχανικές περιοχές.

http://annestinefoto.no/the-norwegian-roma/

Ηνωμένες Πολιτείες

ameriki.jpg

Παρά τις διακρίσεις, εδώ τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο.

Το μοναδικό Πανεπιστήμιο στον κόσμο που παραδίδει μαθήματα για την κουλτούρα  και τη γλώσσα τους βρίσκεται στο Τέξας. Ο καθηγητής Ian Hancock τους ονομάζει «κρυμμένους Αμερικανούς», επειδή οι ίδιοι με δική τους επιλογή προτιμούν να μη δηλώνουν την καταγωγή τους. Συνήθως συστήνονται ως Ινδοαμερικανοί, ως Λατίνοι ή ως νότιοι Ευρωπαίοι. Οι περισσότεροι Αμερικανοί γνωρίζουν ελάχιστα γι’ αυτή τη φυλή και οι γνώσεις τους περιορίζονται στους γραφικούς gypsies, όπως τους έχει παρουσιάσει το Χόλιγουντ.

Στο δικό τους κλειστό κόσμο ωστόσο εκείνοι συνεχίζουν τις παραδόσεις τους: οι γυναίκες προτιμούν τις μακριές φούστες, οι γονείς κανονίζουν το γάμο των παιδιών τους, όταν αυτά μπουν στην εφηβεία, η οικογένεια της νύφης δίνει προίκα. Ο γάμος με ομόφυλους  είναι άγραφος νόμος. Όποιος παντρευτεί άτομο που δεν ανήκει στη φυλή, δεν είναι αποδεκτός από τους υπόλοιπους.

Τα επαγγέλματα που ασκούν είναι αυτά που ασκούσαν και στη χώρα, από την οποία προήλθαν: επιπλοποιοί και μεταλλουργοί, όσοι ήρθαν από την Αγγλία, εκπαιδευτές ζώων και κυρίως αλόγων, κατεργαστές χαλκού, αργύρου και χρυσού, όσοι ήρθαν από τη Ρωσία, μουσικοί όσοι ήρθαν από τη Σλοβακία. Κάποιοι λίγοι λένε και την τύχη.

Όπως αναφέραμε πιο πάνω, παρά την αντίστασή τους στην κοινωνική ενσωμάτωση έχουν μεγάλη προσαρμοστικότητα στο θέμα της θρησκείας. Έτσι, στις Ηνωμένες Πολιτείες διατήρησαν τη θρησκεία που είχαν από τη χώρα που ήρθαν (μουσουλμάνοι ή χριστιανοί – ορθόδοξοι, καθολικοί και προτεστάντες).

Πολλοί από αυτούς όμως έχουν προσηλυτιστεί στη Fundamentalist Christianity  και έχουν «αναγεννηθεί». Οι «αναγεννημένοι» αυτοί προσήλυτοι είναι η μεγαλύτερη απειλή για τη φυλή τους, γιατί κόβουν τους δεσμούς με την παράδοσή τους, εγκαταλείπουν τους προσυμφωνημένους γάμους, καταργούν την προίκα και είναι εχθρικοί με ένα έθιμό τους που φτάνει πίσω ως τον  14ο αιώνα, να λένε τη μοίρα. Με άλλα λόγια, ό,τι δεν κατάφεραν αιώνες συμβίωσης με τους άλλους λαούς, να πετύχουν δηλαδή την ενσωμάτωσή τους,  το κατάφερε ο ταλιμπανικός χριστιανισμός.

Η Faye Williams από το Τέξας, τρίτης γενιάς μετανάστρια, λέει: «Οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα για την κουλτούρα μας. Νομίζουν ότι οι gypsies γυρίζουν και κλέβουν μωρά και κοτόπουλα».  Μεγαλώνοντας έμαθε να μη λέει ποια είναι η ρίζα της.

Η Cristiana Grigore από τη Ρουμανία που σπουδάζει εδώ με υποτροφία, λέει: «Χρειάστηκαν χρόνια για να μιλήσω για την εθνική μου ταυτότητα. Είναι πολύ ισχυρά τα στερεότυπα». Στην Αμερική ωστόσο δεν δοκίμασε το ρατσισμό. Όταν λέει ποια είναι η καταγωγή της, παίρνει την απάντηση: «oh, that’s so cool!». Σε άλλες όμως περιπτώσεις αναφαίνονται οι διακρίσεις.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, χώρα μεταναστών από όλο τον κόσμο,  είναι τελικά η μόνη που φάνηκε ανεκτική απέναντί τους, καθώς αυτοί ανακατεύτηκαν ανάμεσα στις άλλες φυλετικές ομάδες και εθνότητες και πέρασαν απαρατήρητοι.

http://www.voanews.com/content/for-roma-life-in-us-has-challenges-119394819/163156.html

kazakstan.jpg

Καζακστάν

Αξίζει τέλος να προσέξουμε τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ δύο περιπλανώμενων λαών, των Ρομά και των Εβραίων.

Και οι δύο λαοί βρέθηκαν να ζουν σκορπισμένοι σε ξένες χώρες, ανάμεσα σε αλλότρια έθνη, και υπέστησαν διωγμούς και  σκληρή μεταχείριση. Και οι δύο λαοί αρνήθηκαν με πείσμα να αφομοιωθούν από τους άλλους λαούς που τους περιέβαλλαν, παρέμειναν ξεχωριστή εθνική-φυλετική ομάδα και γι’ αυτό το λόγο αντιμετώπισαν τη δυσπιστία και την εχθρότητα του κοινωνικού περιβάλλοντος. Και οι δύο λαοί είχαν μόνο κινητή περιουσία, δεν κατείχαν γη και ασχολήθηκαν με παρόμοια επαγγέλματα (πχ μεταλλουργία) που ταίριαζαν στον τρόπο ζωής τους,  εφόσον δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να ριζώσουν κάπου.

Οι μεν Ρομά δεν είχαν πρόβλημα να ακολουθήσουν τη θρησκεία της χώρας όπου ζούσαν, αρνήθηκαν όμως με πείσμα να εγκαταλείψουν τον τρόπο ζωής τους και την παράδοσή τους.

Οι  Εβραίοι αντίθετα παρέμειναν πιστοί στην πατρογονική τους θρησκεία και αυτή ήταν ο συνεκτικός κρίκος που τους ένωνε παντού τον κόσμο. Κατά τα άλλα  προσπάθησαν να ακολουθήσουν, όσο τους ήταν δυνατό, τον τρόπο ζωής της κοινωνίας, μέσα στην οποία βρίσκονταν και απέδειξαν ότι μπορούν να ζήσουν με το σύγχρονο τρόπο.

Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι δύο λαοί πλήρωσαν ακριβό τίμημα για τη διαφορετικότητά τους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Συμβούλιο του Holocaust Memorial που ίδρυσε ο πρόεδρος Κάρτερ το 1980, δεν υπήρχε κανένα μέλος Ρομά. Η αδικία διορθώθηκε το 1987, όταν το Συμβούλιο απέχτησε το πρώτο μέλος που ανήκε σε αυτή τη φυλή.

ougaria.jpg

Ουγγαρία

Καίτη Βασιλάκου

Πηγή: http://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/roma-athigganoi-tsigganoi-gyftoi

Sam Roma – Είμαστε Τσιγγάνοι

” Sam Roma – We are Gypsies ” a doc film by Marina Danezi

produced by Nicholas Triandafyllidis
director of photography Christos Sarris
editor Giorgos Zafeiris
sound Kostas Koutelidakis , Giannis Antupas
music Kostis Zouliatis , Sam Roma
mixage Dimitris Mugiakis
color correction Claudio Bolivar

Roma people are peculiar, and their identity is lost somewhere in between the past and their roaming through the land. From India to Egypt and from Sweden to Britain the Wandering Kings of the Road are a steady part of human geography, sometimes living slighlty outside the law and social acceptance.
Greek Roma people love dancing and singing and know how to throw parties and fairs. They fall in love, they elope and they get married; their families are big and they practice their customs and respect their tradition. They are merchants and farmers, and their wives claim they are specialists in tarot card reading and palm reading. Survival is an everyday challenge for them, and they claim that “people who live on the streets learn more than those who go to school”.
The lack of education forces them to use their brains more, but it also is responsible for them enticing into breaking the law: law breaking is getting worse, due to recession and the goverments’ indifference to their problems. Still, Roma people manage to stay fiery and proud.
By travelling to their neughbourhoods and communities in Attica, Argolida and Ilia we succeeded in entering their previously inaccessible world and collecting interesting sociological data. Roma people welcomed us into their lives, keeping their heart warm and wide open.

With the support : Greek Film Center , Byzanteum Museum , European Union

Περιοδικό Προβολή: «Ρομά – στη ζωή είμαστε όλοι μόνοι»

Από το περιοδικό «Προβολή», τεύχος 24, Απρίλιος 2010

«Ανθίζει η Ελπίδα για τους Ρομά του Δροσερού Ξάνθης»

Από την φυλλάδα «Περιφερειακά…Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης», αριθμός τεύχου1 1, ημερομηνία: Μάιος 2009

Το Ederlezi στον τύπο της Θράκης

Από την Πολιτική εφημερίδα «Xanthi News» , Ημερομηνία Παρασκευή 8 Μαΐου 2009, Αρ. Φύλλου 1417, Έτος 7ο
Τίτλος Δημοσιεύματος: «Η μεγαλύτερη γιορτή των Ρομά αναβίωσε στο Δροσερό»

Από την τοπική εφημερίδα «Θράκη», ημερομηνία Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
Τίτλος Δημοσιεύματος: «Εντερλέζι: Γιορτή τιμής από τους Ρομά»

Από την τοπική εφημερίδα «Μαχητής Θράκης», Ημερομηνία Σάββατο 9 Μαΐου 2009
Τίτλος Δημοσιεύματος: “Οι Ρομά του Δροσερού γιόρτασαν τον ερχομό της Άνοιξης με το «Εντερλέζι»

Από την τοπική εφημερίδα Κομοτηνής «Ο Χρόνος», Ημερομηνία Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
Τίτλος δημοσιεύματος: «Οι Ρομά ξεφάντωσαν»

Από την τοπική εφημερίδα «Παρατηρητής της Θράκης», ημερομηνία Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
Τίτλος Δημοσιεύματος: «Η μεγαλύτερη γιορτή των ρομά»

ΒΗΜagazino: «Ο Καιρός Των Πομάκων»

Από το περιοδικό της εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, «ΒΗΜagazino» , ημερομηνία 5 Απριλίου 2009




«Δεν είμαστε άνθρωποι ενός κατώτερου θεού»

ΤΑ ΝΕΑ / Δάμων Δαμιανός

«Οι Ρομά δεν είμαστε άνθρωποι ενός κατώτερου Θεού. Έχουμε ίσα δικαιώματα στη ζωή  και τη μόρφωση με τους άλλους Έλληνες πολίτες κι εγώ αγωνίζομαι για να δουν τα  παιδιά μας καλύτερες μέρες από εκείνες που ζήσαμε εμείς».

Η 33χρονη Σεμπιχά Σουλεϊμάν από το Δροσερό της Ξάνθης βραβεύεται σήμερα από το γενικό προξενείο των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη για «την επιτυχή προσπάθειά της και σταθερή παρουσία στην ανάδειξη και αντιμετώπιση των θεμάτων της κοινότητας των Ρομά στη Θράκη». Η ίδια είναι πρόεδρος του πολιτιστικού και μορφωτικού συλλόγου Ελπίδα που ιδρύθηκε το 2006 και αριθμεί σήμερα 450 μέλη – γυναίκες στην πλειονότητά τους.

«Εμείς οι γυναίκες στην κοινωνία των Ρομά κουβαλάμε από παιδιά βιώματα, όπως είναι η ανισότητα με τους άνδρες, η έλλειψη ίσων ευκαιριών στη μάθηση, οι παραδοσιακές δομές της κοινότητάς μας που απέδιδαν έναν υποδεέστερο ρόλο στη γυναίκα, η οποία προοριζόταν από πολύ μικρή ηλικία για τη δημιουργία οικογένειας, χωρίς το δικαίωμα της προσωπικής της επιλογής. Γιατί, τι ζωή μπορείς να ζήσεις όταν σε παίρνουν 14 χρόνων παιδί και σε οδηγούν στον γάμο και την οικογένεια; Δυστυχώς για μας τις γυναίκες, εδώ στο Δροσερό δεν ζήσαμε ποτέ την παιδική μας ηλικία όπως έπρεπε. Γιατί μας πήραν μικρά παιδιά και μέσα από τις κοινωνικές συμβάσεις και τα πρότυπα, μας απένειμαν τον ρόλο της γυναίκας, πριν καν συνειδητοποιήσουμε αυτό που καλούμασταν να κάνουμε».

«Να σπουδάζουν τα παιδιά»
Η Σαμπιχά Σουλεϊμάν μιλά με αφοπλιστική ειλικρίνεια για τη ζωή και τα βιώματά της και προσδιορίζει με ρεαλισμό και χωρίς διάθεση άμβλυνσης της εικόνας των σημερινών προβλημάτων την τροπή που θα ήθελε να πάρουν τα πράγματα για τη νέα γενιά των ομοφύλων της.

Πρώτος στόχος του συλλόγου Ελπίδα είναι να πείσει τα παιδιά του οικισμού τού Δροσερού για την αναγκαιότητα των σπουδών και της γνώσης. «Να μπορέσουν τα παιδιά μας να σπουδάσουν, όπως και τα άλλα παιδιά. Αυτό είναι το όνειρο για όλες τις μάνες του συλλόγου μας», επισημαίνει, δίνοντας η ίδια πρώτη το παράδειγμα, αφού από φέτος άρχισε να πηγαίνει στην πρώτη γυμνασίου, μια τάξη πιο κάτω από τον 15χρονο γιο της που ήδη παρακολουθεί τα μαθήματα της δευτέρας τάξης.

Ο στόχος να αλλάξουν τα δεδομένα των προηγούμενων χρόνων σε ό,τι αφορά το σχολείο φαίνεται να επιτυγχάνεται, αφού από τα 160 παιδιά που αριθμούσε πριν από λίγα χρόνια το δημόσιο δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο του Δροσερού, σήμερα οι μαθητές φθάνουν τους 800!

Δεν ζητάμε ελεημοσύνη παρά μόνο σεβασμό»

Sampixa«ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΜΕ
 πια σαν κρίκοι σε μια αλυσίδα, κανείς δεν κρύβει τα προβλήματά του και ο σύλλογος μάς δίνει την ευκαιρία να τα συζητάμε όλα και να μην τα κρύβουμε κάτω από το χαλί, όπως γινόταν κάποτε, και αυτό είναι η μεγάλη επιτυχία μας σε σχέση με το παρελθόν. Είμαστε μια κλειστή κοινωνία πέντε χιλιάδων ανθρώπων, που ζούμε μόλις ένα χιλιόμετρο μακριά από την Ξάνθη, κι όμως για πολλά χρόνια αντιμετωπίσαμε τον ρατσισμό και την κοινωνική περιθωριοποίηση. Μας υποτιμούσαν, μας θεωρούσαν βρώμικους, κλέφτες, πολίτες δεύτερης κατηγορίας, που ήμασταν χρήσιμοι μόνο ως χειρώνακτες και τίποτα περισσότερο. Ε, λοιπόν αυτό δεν το δέχομαι. Δεν ζητάμε ελεημοσύνη από κανέναν παρά μόνο σεβασμό από την ελληνική κοινωνία και το ενδιαφέρον των θεσμικών φορέων. Ας καταλάβουν λοιπόν ότι η ύπαρξη πολιτών με διαφορετική κουλτούρα μέσα σε ένα κράτος είναι πλούτος και όχι κατάρα».

Η Σαμπιχά Σουλεϊμάν τονίζει ότι η βράβευσή της από το γενικό προξενείο των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη απευθύνεται σε όλους τους ομοφύλους της, που πέρασαν μια ζωή μέσα στις στερήσεις, τη φτώχεια και το κοινωνικό περιθώριο. «Εμείς στα παιδικά μας χρόνια για να ζήσουμε πουλήσαμε λουλούδια και μπαλόνια, δουλέψαμε στα χωράφια, χωρίς βιβλία και σχολεία, χωρίς τις στοιχειώδεις απαιτήσεις από τη ζωή. Η προσπάθεια είναι κοινή και θέλω να ακούσουν όλοι οι αρμόδιοι ότι και σήμερα υπάρχουν συμπολίτες μου στον οικισμό που ζουν χωρίς ρεύμα. Η ανεργία είναι μάστιγα για μεγάλο αριθμό δικών μας ανθρώπων. Ας καταλάβουν όλοι ότι όσο συντηρείς την ύπαρξη κοινωνικού περιθωρίου, αυτό μια μέρα θα εκραγεί και τότε θα είναι αργά για να μετρήσου- με τις συνέπειες», επισημαίνει.

ΠΗΓΗ: http://www.tanea.gr/news/greece/article/4506634/?iid=2