Posts By : webteam

«Γυναίκες αλλάζουν την Ελλάδα»

Την Παρασκευή 17 Μαρτίου 2017, η κα. Σουλεϊμάν Σαμπιχά βρέθηκε προσκεκλημένη από το Αμερικάνικο Προξενείο της Θεσσαλονίκης και την Πρόξενο κα. Rebecca A. Fong, στο πλαίσιο της καμπάνια «Γυναίκες αλλάζουν την Ελλάδα» με σκοπό να μιλήσουν για την συνεισφορά τους στην δημόσια σφαίρα. Οι επισκέπτες παρακολούθησαν μια ειδική προβολή σειράς βίντεο “Women Changing Greece”, παραγωγής της Αποστολής ΗΠΑ.

Επίσκεψη στον χώρο του Συλλόγου η κα. Isabela Mihalache από το Συμβούλιο της Ευρώπης

Στις 8 Μαρτίου 2017,έπειτα από πρόσκληση που έλαβε από τον Πολιτιστικό Μορφωτικό Σύλλογο Ρομά Γυναικών Δροσερού – Ξάνθης  «Η ΕΛΠΙΔΑ» και με καθυστέρηση περίπου 1 ώρας και 15 λεπτών κατέφτασε στον χώρο του Συλλόγου μας η Isabela Mihalache από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Εκεί την υποδεχτήκαν μέλη του Συλλόγου μας, καθώς και η υπεύθυνη και συντονίστρια του προγράμματος Κα. Αναστασία Αγγέλου και η Κα. Ελένη Παπαμερή που θα βοηθούσαν στην μετάφραση.

Αρχικά η κυρία Isabela ενημερώθηκε από την υπεύθυνη για το πρόγραμμα που διεκδίκησε ο Σύλλογος μας με το Κέντρο Προσχολικής Αγωγής με την δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και της περιέγραψε με λίγα λόγια τους στόχους και τι προσπαθεί να κάνει ο Σύλλογο μας γι’ αυτά τα παιδιά ώστε να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.

Η κα. Mihalache συζήτησε στα Ρομανί με γυναίκες του οικισμού και αναφέρθηκαν σε πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, όπως την ανεργία, τον φυλετικό ρατσισμό, την έλλειψη υποδομών, δημοσίων έργων, συγκοινωνίας, ιατρικής περίθαλψης καθώς και σχολείων για τα παιδιά τους και εκπαιδευτικών σεμιναρίων για τις ίδιες. Η ίδια τους, υποσχέθηκε ότι θα προσπαθήσει να κάνει ότι μπορέσει προκειμένου από κάπου να ξεκινήσουν να γίνονται έργα γι’ αυτούς τους ανθρώπους.  Στην συνέχεια οι γυναίκες αποχώρησαν και την θέση τους πήραν άντρες του οικισμού, όπου επικεντρώθηκαν κυρίως στην ανεργία που αγγίζει το 100%, την μετανάστευση όπου  πολλές οικογένειες αναγκάζονται να φεύγουν στο εξωτερικό για δουλειές και για τους πλανόδιους μικροπωλητές. Εκεί επικεντρώθηκαν αρκετά καθώς στην Ελλάδα δεν χορηγείται κάρτα, όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, που θα λειτουργεί ως άδεια για υπαίθριο μικροεμπόριο, με αποτέλεσμα το κράτος να επιβάλλει τεράστια πρόστιμα σε αυτούς. Σε αυτό το σημείο η κα. Mihalache, είπε ότι θα κάνει ότι μπορεί, διότι το θέμα είναι δύσκολο και χρειάζεται αλλαγή νόμου. Όμως, αναφέρθηκε σε «κλινικές» που υπάρχουν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπου νομικά πρόσωπα ασχολούνται με θέματα για Ρομά.

Τέλος, επισκέφτηκε και την αίθουσα όπου λειτουργεί το Κέντρο Προσχολικής Αγωγής και με αφορμή την γιορτή της Γυναίκας, έλαβε μία κάρτα, φτιαγμένη από τα παιδιά.

Αιτήματα σχετικά με πρόστιμα επιβληθέντα σε Ρομά πλανόδιους

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

 

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

ΚΚΕ

 

ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ

 

ΠΑΣΟΚ

 

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Συνθήκες διαβίωσης και έλλειψη υποδομών στον οικισμό Δροσερού Ξάνθης

Στις 26 Ιανουαρίου 2017, ο ανεξάρτητος Βουλευτής Β’ Αθηνών, Κ. Χάρης Θεοχάρης, έθεσε προς τον Υπουργό Εσωτερικών και τον Υπουργό Υποδομών και Μεταφορών της εξής ερωτήσεις που έχουν ως θέμα τις συνθήκες διαβίωσης και τις ελλείψεις υποδομών στον οικισμό του Δροσερού Ξάνθης. Είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που Βουλευτής κάνει θέμα στην Βουλή, προβλήματα που αφορούν τον οικισμό της Ξάνθης.

Η αστυνομία πρέπει να κάνει περισσότερα
Το ενδιαφέρον και ο προβληματισμός της αστυνομίας για τις συνθήκες και τα περιστατικά που σημειώνονται από κατοίκους του Δροσερού και εντός και εκτός του συνοικισμού αποτυπώθηκε στη συνάντηση του περιφερειακού διευθυντή της αστυνομίας κ. Μενεξίδη με τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, στην πρόσφατη επίσκεψη του πρώτου στο Δροσερό.
Ο κ. Μενεξίδης θέλησε να ενημερωθεί για τις ανησυχίες και τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι οι κάτοικοι λόγω της εγκληματικότητας «εκ των έσω» και δεσμεύτηκε να ασχοληθεί επισταμένως με το θέμα, γνωρίζοντας τις πολύπλευρες παραμέτρους του, αλλά και τις ανησυχητικές διαστάσεις που λαμβάνει η έξαρση της παραβατικότητας από μερίδα των κατοίκων του.
Ε.Δ.
Ο Φρανσουά Ολάντ αναγνωρίζει την φυλάκιση των Ρομά κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ το Σάββατο αναγνώρισε την ευθύνη της χώρας του για τη φυλάκιση χιλιάδων Ρομά κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου.

«Η μέρα έχει έρθει και χρειαζόμασταν να ειπωθεί η αλήθεια,” είπε ο Ολάντ κατά τη διάρκεια τελετής εορτασμού σε ένα πρώην στρατόπεδο κράτησης Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου στο δυτικό χωριό Montreuil Bellay.

Η κυβέρνηση Vichy κατέχει πάνω από 2.000 «νομάδες, Ρομά και ντόπιους άστεγους»  εκεί, από το 1941-1945, σύμφωνα με την γαλλική εφημερίδα Le Monde.

“Η Δημοκρατία αναγνωρίζει τα δεινά των ανθρώπων νομά που έχουν φυλακιστεί και παραδέχεται ότι η ευθύνη του ήταν μεγάλη σε αυτή τη δοκιμασία», είπε ο Ολάντ.

Οι Ρομά, που είχαν εγκατασταθεί στη Γαλλία, έχοντας ζητήσει  μία  επίσημη αναγνώριση των δεινών  τους κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου για περισσότερα από 30 χρόνια, ανέφερε η γαλλική εφημερίδα Le Figaro.

Υπάρχουν μόνο εκτιμήσεις για τον αριθμό των Ρομά που ζουν σήμερα στη Γαλλία, επειδή η κυβέρνηση δεν έχει προβεί σε απογραφή με βάση την εθνικότητα. Ορισμένες ΜΚΟ λένε ότι υπάρχουν μεταξύ 15.000 και 20.000 Ρομά στη χώρα.

Το 1995, η Γαλλία αναγνώρισε δημοσίως την ευθύνη της για την απέλαση χιλιάδων Εβραίων σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στο Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι Έλληνες Εβραίοι – Επέτειος του Ολοκαυτώματος

Η μυρωδιά…

Δεν μπορούσε με τίποτε να διώξει από τα ρουθούνια του αυτή τη μυρωδιά. Τον ζάλιζε, δεν την άντεχε. Ήθελε να αδειάσει το στομάχι του. Δεν μπορούσε να ανασάνει. Στριμωγμένος, επί 4 μερόνυχτα μέσα σε ένα βαγόνι χωρίς παράθυρα. Σαν αυτό που μεταφέρουν ζώα και εμπορεύματα. Τώρα μετέφερε εκείνον. Το πάτωμα στρωμένο με λίγα άχυρα, είχε γίνει βούρκος από τις ανθρώπινες ακαθαρσίες… ούρα… περιττώματα. Η μυρωδιά τον έπνιγε. Εκατό άνδρες ο ένας δίπλα στον άλλον, όρθιοι ταξίδευαν στα σκοτεινά. Τη μέρα έμπαινε ελάχιστο φως από τις χαραμάδες του ξύλινου βαγονιού. Δεν ήξερε πότε ξημερώνει και πότε βραδιάζει. Ένα αδιάκοπο ρυθμικό “πέρα δώθε” του έδειχνε ότι βρισκόντουσαν εν κινήσει. Ο μονότονος ήχος που κάνουν οι ράγες λες και έφτανε μέχρι τα βάθη του κεφαλιού του. Ήθελε να κλείσει τα αυτιά του να μην ακούει, ήθελε να σταματήσει να αναπνέει για να μην μυρίζει. Πεινούσε και δίψαγε.

Μέσα σε ξύλινα βαγόνια…100 άνθρωποι στοιβαγμένοι

Ένα μικρό χεράκι δεν σταμάτησε λεπτό να τον αγγίζει. Με δυσκολία από τη ζαλάδα, χαμήλωσε το κεφάλι και τον είδε. Ο Ιωσήφ, ο 6χρονος γιος του. Του έσφιγγε τα δάχτυλα και τον κοίταζε. Τα ματάκια του ήταν συνεχώς βουρκωμένα. Φοβόταν. Μάτια μεγάλα, εκφραστικά γεμάτα με αγάπη και θαυμασμό που έχει ο κάθε γιος για τον πατέρα του.
Λίγες ημέρες πριν, περπατούσαν και οι δύο τους ανέμελοι στην πλατεία Αριστοτέλους. Φόραγαν τα καλά τους ρούχα και χαιρετούσαν τον κόσμο. Γνωστούς συγγενείς, φίλους. Στο στήθος τους ήταν καρφιτσωμένο το αστέρι του Δαυίδ. Ένα κίτρινο αστέρι διαστάσεων 10Χ10 εκατοστών. Το αστέρι του θανάτου τους. Η κονκάρδα όπως την έλεγε χαριτολογώντας. Ο μικρός έτρεχε μπροστά κυνηγώντας κάτι περιστέρια. Εκείνος κρατούσε σφιχτά το χέρι της αγαπημένης του γυναίκας. Η Σάρα έδειχνε περισσότερο ευτυχισμένη από ποτέ. Φώναξε στον Ιωσήφ να προσέχει να μην χτυπήσει και μετά έγειρε στον ώμο του και του ψιθύρισε εκείνο το: “Ελιέζερ σ’αγαπώ” που τον τσάκιζε. Το βράδυ η πόρτα του σπιτιού τους, χτύπησε βίαια. Τους έβγαλαν όλους έξω και τους χώρισαν. Πήγε να διαμαρτυρηθεί. Του είπαν άγρια, να το βουλώσει. Η Σάρα έκλαιγε, ο μικρός κοίταζε με ορθάνοιχτα μάτια εκείνους τους στρατιώτες με τις γκρίζες στολές να σπρώχνουν, να χτυπούν με τους υποκόπανους των όπλων και να φωνάζουν: “Juden Juden” .


Οι Γερμανοί συγκέντρωσαν όλους τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης στη πλ. Ελευθερίας

Τους έβγαλαν στο δρόμο μαζί με πολλές άλλες οικογένειες. Κάποιοι ήταν σχεδόν γυμνοί, άλλοι μόνο με τα εσώρουχα τους, κάποιοι με τα νυχτικά και τις ρόμπες τους. Οι άνδρες με τις γκρίζες στολές, έψαχναν το σπίτι τους και πετούσαν από το μπαλκόνι τα υπάρχοντα τους. Ρούχα στροβιλίζονταν αργά στον αέρα, κορνίζες έπεφταν με ορμή και έσπαζαν με θόρυβο, μπαούλα ολόκληρα τσακίζονταν στην άσφαλτο πέφτοντας από ψηλά. Ο μικρός Ιωσήφ μετά το πρώτο σοκ τυλίχθηκε στο πόδι του πατέρα και δεν κοίταζε. Ο Ελιέζερ του χάιδευε τα μαλλιά προσπαθώντας να τον ηρεμήσει. Κοίταζε δεξιά και αριστερά να δει που βρισκόταν η Σάρα. Δεν την έβλεπε αλλά ήταν σίγουρος ότι άκουγε καθαρά τις φωνές της. Το κροτάλισμα ενός αυτόματου έκοψε τις φωνές όπως το μαχαίρι το βούτυρο. Ο Ελιέζερ αναπήδησε τρομαγμένος. Ο Ραβίνος Δανιήλ βρισκόταν στα δεξιά του, ξαπλωμένος καταμεσής στην Αγγελάκη. Μια λίμνη αίματος σχηματιζόταν ήδη κάτω από τα μαύρα ρούχα του…

“Η εργασία απελευθερώνει” είσοδος Άουσβιτς

Το οξύ σφύριγμα της ατμομηχανής τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Το τρένο σταμάτησε αργά. Οι εξαντλημένοι αμίλητοι επιβάτες του έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλον. Ο Ιωσήφ του έσφιξε περισσότερο το χέρι. Απόλυτη ησυχία. Ο Ελιέζερ αναρωτήθηκε που τους είχαν πάει. Ξαφνικά η μεγάλη συρόμενη ξύλινη πόρτα του βαγονιού άνοιξε. Ο παγωμένος αέρας που εισέβαλε ορμητικά στο βαγόνι τον αναζωογόνησε. Τα μάτια του πόνεσαν, από το ξαφνικό φως. Ήταν ημέρα και μάλιστα μια χιονισμένη ημέρα χωρίς ήλιο. Το βαγόνι άδειαζε. Πήρε στην αγκαλιά του τον γιο του και κατέβηκε αργά την ράμπα. Τώρα κρύωνε. Πάτησε στο χιονισμένο έδαφος και ένα χέρι τον έσπρωξε βίαια για να μπει σε μια ατελείωτη ανθρώπινη σειρά και να στοιχηθεί. Ένας στρατιώτης δίπλα του με δυσκολία συγκρατούσε ένα τεράστιο, σαν μικρή αρκούδα, σκούρο καφετί λυκόσκυλο. Το σκυλί είχε ξεγυμνώσει τα δόντια και του γαύγιζε. Στεκόταν στα πίσω πόδια του και τράβαγε δυνατά την αλυσίδα του.

Μόλις ο Ελιέζερ συνήθισε το φως, διέκρινε καθαρά που βρισκόταν και πάγωσε. Είδε τις ράγες του τρένου, να συνεχίζουν από εκεί που στεκόταν, και να χάνονται μέσα σε μια μεγάλη τετράγωνη είσοδο ενός παραλληλόγραμμου κτιρίου, χτισμένου από σκούρα καφέ τούβλα . Έμοιαζε με στόμα που ήταν έτοιμο να τους κατασπαράξει. Δίπλα, σε μια μεταλλική βαριά πόρτα δέσποζε μια πινακίδα που έγραφε: “Arbeit macht frei”, “η εργασία απελευθερώνει”.Υπό τα ουρλιαχτά των στρατιωτών, προχώρησε αργά στη σειρά του και καθώς έμπαινε στην είσοδο, διάβασε πεντακάθαρα: “Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau”, “Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς – Μπίρκεναου” Ο Ελιέζερ εάν κατάφερνε να επιζήσει, δεν θα ξεχνούσε ποτέ εκείνη την ημέρα. Ήταν η 20η Μαρτίου του 1943…

Σαν τεράστιο στόμα η είσοδος των τρένων

Φεβρουάριος 1943, λίγες ημέρες πριν. Θεσσαλονίκη- Καμάρα
Οι δύο αξιωματικοί του Γερμανικού στρατού απολάμβαναν τον απογευματινό τους περίπατο. Ο κόσμος έκανε στην άκρη. Στητοί, επιβλητικοί παρά το κοντό μπόι του ενός, στο διάβα τους όλοι έτρεμαν. Οι στρατιωτικές τους στολές ήταν ατσαλάκωτες και οι μαύρες καλογυαλισμένες μπότες τους χτυπούσαν σε κάθε βήμα στο πεζοδρόμιο. Γύρω τους, φρουροί σε ετοιμότητα με το δάχτυλο στη σκανδάλη, τρεις στρατιώτες της Βέρμαχτ, περπατούσαν και εκείνοι και κοίταζαν βλοσυρά όποιον πλησίαζε.
“Ντίτερ, ειλικρινά είμαι έξαλλος. Δεν μπορεί αυτός ο παπάς να παίζει με το Τρίτο Ράιχ. Αυτό δεν έχει γίνει πουθενά στην Ευρώπη. Έτσι μου έρχεται μαζί με τους Εβραίους να στείλω για …διακοπές στην Πολωνία όλους τους κατοίκους της πόλης”, είπε ο πιο κοντός αξιωματικός με τα σκληρά γαλανά μάτια. Στο άκουσμα του ονόματος του και μόνο, έτρεμε ολόκληρη η Ευρώπη. Χωρίς στολή η εμφάνιση του δεν σου γέμιζε το μάτι, η δράση του όμως ήταν συνώνυμη της κόλασης για τους Εβραίους: Hauptsturmfuhrer SS -λοχαγός- Αλόις Μπρούνερ. Το δεξί χέρι του Άντολφ Άιχμαν. Εδώ και λίγο καιρό ήταν επικεφαλής του “Γραφείου Μετανάστευσης Εβραίων”. Ήρθε στη Θεσσαλονίκη, για να επισπεύσει την “Τελική Λύση”.

Ελάχιστοι κατάφεραν να αποδράσουν

Ο άλλος αξιωματικός ήταν ο Ντίτερ Βισλιτσένι. Και οι δύο τους κατευθύνονταν στο κτίριο του “Sonderkommado den Sicherheitspolizei fur Judenangelegenheiten Saloniki-Agais” , του “Ειδικού Τμήματος της Αστυνομίας – Ασφαλείας για τα εβραϊκά ζητήματα Θεσσαλονίκης-Αιγαίου”.
Ο Βισλιτσένι ξεδίπλωσε ένα επίσημο έγγραφο από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης που έφερε τη σφραγίδα και την υπογραφή του Μητροπολίτη Γεννάδιου: “Μα καλά τι νομίζει ότι οι αξιωματικοί του Ράιχ είναι βλάκες; Γράφει ότι οι περισσότεροι Εβραίοι της πόλης είναι εκχριστιανισμένοι και παραθέτει έγγραφα. Φυσικά αγαπητέ Αλόις, θα γνωρίζεις ότι όλα είναι πλαστά. Ο παπάς προσπαθεί να σώσει όσους μπορεί αλλά δεν θα του περάσει.” Οι δύο αξιωματικοί κοντοστάθηκαν: “Κοίταξε και αυτή εδώ την παράγραφο. Όποτε τη διαβάζω με κάνει να θέλω να μπω μέσα στη Μητρόπολη και να μην αφήσω τίποτε όρθιο. Κοίτα τι γράφει: Οι αδιάρρηκτοι δεσμοί μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων… και λίγο πιο κάτω τους αποκαλεί όλους Έλληνες ανεξάρτητα από το θρήσκευμα τους. Ειλικρινά σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν έχω δει τόσο απροκάλυπτα να παίρνουν θέση υπέρ των μιασμάτων για να τους σώσουν. Απαράδεκτον. Άσε που οι πληροφορίες μου λένε ότι πολλοί Εβραίοι της πόλης είναι και κομμουνιστές.” Αυτό που είπε ο Ντίτερ, του φάνηκε αστείο. Το επανέλαβε και δάκρυσε από τα γέλια: “Εβραίος και κομμουνιστής”

Δελτίο πλαστής ταυτότητας Ελληνίδας Εβραίας από τα Γιάννενα-η οικογένεια της χάθηκε

Ο Αλόις Μπρούνερ έσκυψε ελαφρά το κεφάλι του. Τα πρόσωπο του πήρε μια σαδιστική έκφραση που ακόμη και ο Βισλιτσένι ανατρίχιασε. Δεν θα ήθελε με τίποτε και ποτέ, να πέσει στη δυσμένεια του. “ Εντάξει λοιπόν. Αφού το θέλει η εκκλησία τους να είναι εκχριστιανισμένοι όλοι αυτοί οι υπάνθρωποι, θα το δεχτούμε. Θα είναι χριστιανοί. Γράψε στην ημερήσια διαταγή ότι Θα συλληφθούν και θα αποσταλούν στο Άουσβιτς όλοι οι Εβραίοι της πόλης, από 5 χρονών και πάνω. Ακόμη και εκείνοι που έχουν εκχριστιανιστεί δύο γενιές πριν…”

Το δράμα
Στην πόλη της Θεσσαλονίκης αιώνες τώρα οι Εβραίοι άγγιζαν πολλές φορές, ακόμη και το 50% του πληθυσμού. Η πολυπληθής εβραϊκή κοινότητα της πόλης ήταν ακμάζουσα. Οι Έλληνες Εβραίοι κατείχαν σημαντικό μέρος της οικονομίας της πόλης. Ασχολιόταν κυρίως με το εμπόριο και τη μεταποίηση. Στη Θεσσαλονίκη εκδίδονταν και 3 Εβραϊκές εφημερίδες η Le Progress, η L’ Independant και η Messaggero. Το 1942 η κοινότητα ξεπερνούσε τους 50.000 ανθρώπους.
Με την έναρξη του Β παγκοσμίου πολέμου πήραν τα όπλα και πολέμησαν με ιδιαίτερο πάθος τον κατακτητή. Υπολογίζεται ότι 12.898 Έλληνες Εβραίοι πολέμησαν στον ελληνικό στρατό. Ένας από τους πλέον γνωστούς ήταν ο συνταγματάρχης Μορδεχάι Φριζής, ο οποίος πρώτος απώθησε επιτυχώς τους Ιταλούς, συνέτριψε τη μεραρχία “Τζούλια” αλλά αργότερα σκοτώθηκε από πυρά της ιταλικής αεροπορίας.

Γερμανοί και Έλληνες συνεργάτες τους εξεφτελίζουν Εβραίους στη Θεσσαλονίκη

Όταν η Θεσσαλονίκη έπεσε στους Γερμανούς ξεκίνησε ο εφιάλτης για τους Έλληνες Εβραίους. Στις 11 Ιουλίου του 1942, οι Γερμανοί τους συγκέντρωσαν όλους στην πλατεία Ελευθερίας και ξεκίνησαν την καταγραφή. Εκείνη την ημέρα πολλοί εκτελέστηκαν εν ψυχρώ και άλλοι υπήρξαν θύματα βασανισμού ή εξευτελισμού τόσο από Γερμανούς όσο και από …Έλληνες συνεργάτες τους.
Μετά την βάναυση καταγραφή και την γκετοποίηση όλων των Εβραίων, η κοινότητα κινητοποιήθηκε. Γνώριζε ότι οι Γερμανοί θα έστελναν όλους του Έλληνες Εβραίους της πόλης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πλήρωσε το ποσόν των 2,5 δισεκατομμυρίων δραχμών για την ελευθερία της. Ο εφησυχασμός αυτός ήταν καταδικαστικός. Η κοινότητα με την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, επέδειξε μια παθητική στάση, θεωρώντας ότι οι Γερμανοί δεν θα την αγγίξουν. Τελικά το μόνο που κατάφερε ήταν να καθυστερήσει η εκτόπιση ως τον Μάρτιο του 1943.

Εκείνο τον μήνα με εντολή των Μπρούνερ και Βισλιτσένι εστάλησαν στο Άουσβιτς στην Πολωνία 46.091 άνθρωποι. Συνολικά έγιναν 19 σιδηροδρομικές αποστολές από τη Θεσσαλονίκη στο Άουσβιτς με τρένα που πολλές φορές οι συρμοί τους αποτελούνταν από 50 ή και περισσότερα βαγόνια. Στο κάθε ξύλινο βαγόνι ήταν γραμμένα με κιμωλία τα εξής νούμερα: 75, 90, 110. Ο αριθμός των ανθρώπων που μετέφερε…


Άουσβιτς κοιτώνες ανδρών

Η εκκλησία αλλά και το ΕΑΜ, φυγάδευσαν και έσωσαν πολλούς Έλληνες Εβραίους. Αρκετοί μάλιστα έγιναν ενεργά μέλη της Αντίστασης. Οι περισσότεροι Έλληνες έγραψαν στα υποδήματα τους την 4η παράγραφο της R-1483 γερμανικής διαταγής: “Οι μη Εβραίοι που κρύβουν Εβραίους, τους παρέχουν στέγη ή τους βοηθούν να διαφύγουν θα σταλούν σε στρατόπεδα εργασίας ή θα λάβουν μία πιο αυστηρή ποινή.”
Από τους 46.091 Εβραίους της Θεσσαλονίκης που εστάλησαν στο Άουσβιτς επέστρεψαν στην πόλη οι 1950…

Άουσβιτς Ιούνης 1943-Ταράτσα γυναικείων λουτρών
“Βλέπω δεν μιλάς πολύ λοχία;” Ο 19χρόνος Έρικ Σούλτς μόλις είχε πάρει την πρώτη του μετάθεση για το μέτωπο… Όχι ακριβώς στο μέτωπο. Λίγο πιο πίσω. Το μέτωπο ήταν ανατολικότερα. Ο Λοχίας των SS Ματίας Ούλκενραμ άναψε τσιγάρο δίχως να δώσει καμιά σημασία στον χαρούμενο φαντάρο: «Σε μια εβδομάδα ούτε εσύ θα μιλάς πολύ με αυτά που θα δουν τα μάτια σου εδώ» σκέφτηκε και συνέχισε να παρατηρεί την ατελείωτη ουρά που σχημάτιζαν ακριβώς κάτω από την ταράτσα του κτιρίου δεκάδες κοντοκουρεμένες σχεδόν φαλακρές, και σκελετωμένες γυναίκες. Σε λίγο θα έμπαιναν να κάνουν ομαδικά μπάνιο στα γυναικεία λουτρά του στρατοπέδου. Φορούσαν όλες μια φαρδιά γκρίζα μπλούζα με χοντρές μαύρες κάθετες ρίγες, και ένα παντελόνι. Έσερναν τα βήματα τους η μια πίσω από την άλλη. Καμία δεν μίλαγε Ήταν ζωντανές νεκρές.


Τα παιδία ήταν ο Νο 1 στόχος των Γερμανών. Τα εξολόθρευαν για να σταματήσουν τη συνέχεια της φυλής

Ο Ματίας σηκώθηκε έφτιαξε το παντελόνι του και είπε στον Έρικ: « Έλα κοντά μου νεούδι να σε μάθω κάποια πράγματα. Τις βλέπεις όλες αυτές τις γυναίκες; Βλέπεις το αστέρι που έχει η κάθε μια στη μπλούζα της; Λοιπόν Το αστέρι του Δαυίδ σημαίνει ότι είναι Εβραίες. Είναι και οι περισσότερες. Εκείνη που την στηρίζουν να προχωρήσει δυο συγκρατούμενες της και έχει κόκκινο τρίγωνο αντί για αστέρι, είναι μίασμα κομμουνίστρια από τη Ρωσία. Το ίδιο σχήμα με ένα P πάνω από το αστέρι σημαίνει ότι είναι από την Πολωνία. Πάλι μίασμα. Να κοίτα καλά αυτές οι τέσσερις που μπαίνουν τώρα στην είσοδο είναι Πολωνές. Το μαύρο τρίγωνο, είναι τσιγγάνες κυρίως από τη Ρουμανία.» Ο ‘Ερικ συγκατάνευσε και χαμογέλασε: «Θα τις καταλάβω εύκολα αυτές και από το σκατόχρωμα του δέρματος τους»
Ο λοχίας τον κοίταξε άγρια: «Λοιπόν συνεχίζω μήπως και ανοίξουν τα μάτια σου. Πράσινο τρίγωνο είναι οι ποινικές. Αυτές δεν τις πειράζουμε πολύ. Κάποιες είναι και πολύ όμορφες και τις φέρνουμε στους κοιτώνες μας τα βράδια. Μωβ αστέρι σημαίνει Μάρτυρες του Ιεχωβά. Και ροζ…» Του έκλεισε παιχνιδιάρικα το μάτι και συνέχισε: «ροζ τρίγωνο είναι λεσβίες. Τα ίδια ισχύουν και για τους άνδρες απέναντι»


Άφιξη στο κολαστήριο

Μια γυναικεία φωνή σε μια άγνωστη γλώσσα για τους δυο στρατιώτες, ακούστηκε από την ατελείωτη ουρά, από κάτω τους: « Ιωσήφ. Έλα κοντά μου μην βγαίνεις από τη σειρά. Έλα θα κάνουμε μπάνιο. Ο μπαμπάς είναι καλά. Είναι στην άλλη άκρη του στρατοπέδου. Τώρα θα μένεις με τη μαμά»
Ο Έρικ με τον ενθουσιασμό του νέου, σήκωσε ταχύτατα το mauzer 98k τουφέκι του, και από ψηλά σημάδεψε το 6χρονο παιδάκι που βγήκε από την ουρά. «’Αστο» μούγκρισε ο λοχίας. «Άστο και φέρε τα κουτιά.» Το πρόσωπο του Σούλτς συννέφιασε από την απογοήτευση αλλά στο άκουσμα της δεύτερη διαταγής, άστραψε. Έτρεξε να κάνει ότι τον διέταξε ο προϊστάμενος του. Σε δυο λεπτά είχε επιστρέψει ασθμαίνοντας.
«Πρόσεχε . Βάλε πρώτα τη μάσκα και έλεγξε ότι μπορείς να αναπνέεις. Έτσι μπράβο. Βάλε και τα λαστιχένια γάντια και έλα δίπλα μου». Οι δύο άνδρες στην ταράτσα του κτιρίου έμοιαζαν από μακριά με πλάσματα από άλλο κόσμο. Φορούσαν αντιασφυξιογόνες μάσκες και λαστιχένια γάντια. Οι κινήσεις τους ήταν αργές και προσεκτικές.


Σκελετωμένα παιδάκια. Τα συγκεκριμένα συμμετείχαν και σε πειράματα για την αντοχή στο κάψιμο

Ο λοχίας ξεβίδωσε αργά τη μεταλλική σωλήνα που εξείχε από το πάτωμα της ταράτσας. Ήταν ο αεραγωγός. Περνούσε το οξυγόνο μέσα στο κτίριο. Το συγκεκριμένο λούκι οδηγούσε ακριβώς στα λουτρά. Ήταν ο εξαερισμός. Στη βάση της σωλήνας υπήρχε ένα τετράγωνο μεταλλικό δικτυωτό πλέγμα.: «Ήρεμα, με προσοχή. Δεν πέθανα στα βουνά της Γιουγκοσλαβίας και στο Βελιγράδι, κανόνισε να πεθάνω στην Πολωνία. Δώσε μου τα»
Άνοιξε και τα δυο του χέρια και ο Έρικ απέθεσε με προσοχή πέντε σαν από ύφασμα, μπαλάκια. Ο Ματίας τα έβαλε στο μεταλλικό πλέγμα και ύστερα με αργές κινήσεις πήρε ένα μπιντόνι με κάποιο υγρό. Το έριξε πάνω στα μπαλάκια που άρχισαν να αχνίζουν και μετά γρήγορα, βίδωσε πάλι, τη σωλήνα του αεραγωγού. Έκλεισε και βούλωσε το στόμιο και περίμενε. Δίχως να βγάλει τα μαύρα λαστιχένια γάντια έπιασε το κουτί που μέσα του είχε τα μπαλάκια. Το διάβασε και το έριξε μέσα σε μια μαύρη σακούλα που σφράγισε αμέσως. Το κουτί είχε ζωγραφισμένη μια νεκροκεφαλή και από πάνω με μαύρα γράμματα έγραφε ΖΥKLON B. Σαν από μακριά να άκουσε γυναικείες σπαρακτικές κραυγές ικεσίας και ουρλιαχτά. Μετά σιωπή… Το είχε συνηθίσει πια. Το χαμόγελο στο πρόσωπο του 19χρονου στρατιώτη των Βάφεν SS, Έρικ Σούλτς, πάγωσε…

27 Ιανουαρίου 1945-‘Αουσβιτς.
Ο βοριάς σάρωνε τα πάντα. Το τοπίο ήταν χιονισμένο. Σκοτείνιαζε. Οι στρατιώτες του Κόκκινου στρατού ακροβολίστηκαν περιμετρικά του στρατοπέδου. Νεκρική σιγή. Το Άουσβιτς ήταν άδειο. Οι Γερμανοί το είχαν εγκαταλείψει. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές. ‘Όταν οι Σοβιετικοί σιγουρεύτηκαν ότι και τα τάνκς τους, είχαν κυκλώσει το χιονισμένο δάσος γύρω, όρμησαν μέσα στο Άουσβιτς από κάθε πλευρά. Όποιον Γερμανό έπιαναν θα μετάνιωνε που γεννήθηκε Γερμανός. Σιγή. Είχαν φύγει…

Φωτό από το TIME LIFE. Οι Γερμανοί προσπάθησαν να εξαφανίσουν τα πάντα

Μέσα στο κολαστήριο κυκλοφορούσαν ελάχιστοι άρρωστοι , σκελετωμένοι, λίγο πριν τον θάνατο, άνθρωποι που δυσκολέυονταν να περπατήσουν. Οι σκληροτράχηλοι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού αιφνιδιάστηκαν. Είχαν ακούσει τις φήμες για αυτόν τον τόπο του θανάτου των βασανιστηρίων και των δακρύων αλλά δεν περίμεναν να συναντήσουν την εικόνα που έβλεπαν.
Σε μια γωνία στην άκρη ενός ξύλινου παραπήγματος κάτω από έναν προβολέα, καθόταν ένας κρατούμενος. Κοίταζε προς τα γυναικεία λουτρά. Το πρόσωπο του ήταν μια μάσκα τρόμου. Το βλέμμα του ήταν άδειο. Ήταν κοντοκουρεμένος. Τα μάγουλα του δεν υπήρχαν. Ήταν ρουφηγμένα μέσα στο υπόλοιπο πρόσωπο. Ξεχώριζε μόνο η μύτη του. Δεν φορούσε πανωφόρι. Είχε φέρει τα γόνατα του στο στήθος του και τα αγκάλιαζε με τα σκελετωμένα του χέρια. Κουνιόταν πέρα δώθε ρυθμικά και μονολογούσε: « Σάρα μου…Ιωσήφ μου…Σάρα μου… Ιωσήφ μου…»

 

ΠΗΓΗ: http://www.logiastarata.gr/2014/01/blog-post_2632.html

Η ΓΓΙΦ ενάντια στις πολλαπλές διακρίσεις που υφίστανται οι γυναίκες Ρομά

Η Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων, Φωτεινή Κούβελα,  απηύθυνε χαιρετισμό στην εκδήλωση-θεματική επίσκεψη  ειδικής επιτροπής εμπειρογνωμόνων σε θέματα Ρομά και των ταξιδευτών-   που διοργάνωσε το  Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης  και το Συμβούλιο της Ευρώπης με τίτλο «Ενίσχυση και συμμετοχή των Ρομά στα συμβουλευτικά όργανα και στα όργανα  λήψης αποφάσεων καθώς και στην πολιτική ζωή (με έμφαση στις γυναίκες και στους νέους Ρομά)».

 

Η εκδήλωση, που ξεκίνησε στις 17 Οκτωβρίου 2016 και θα ολοκληρωθεί στις 19 Οκτωβρίου 2016, έλαβε χώρα στο κτίριο Κωστής Παλαμάς του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η  Γενική Γραμματέας  τόνισε ότι «διεκδικούμε την ισότητα χωρίς να εξαιρούμε κατηγορίες πληθυσμών που ζουν ανάμεσά μας. Οι ρατσιστικές συμπεριφορές, οι  διακρίσεις και η περιθωριοποίηση,  που υφίστανται οι γυναίκες Ρομά και τα παιδιά τους, 

είναι καιρός να λάβουν τέλος».

Προς αυτή την κατεύθυνση, η Γενική Γραμματέας αναφέρθηκε ενδεικτικά σε ορισμένες από τις δράσεις συνάφειας της ΓΓΙΦ, όπως η πρόσφατη προκήρυξη δωρεάν υποτροφιών (σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρεία Διοικήσεως Επιχειρήσεων – ΕΕΔΕ) για μεταπτυχιακές σπουδές  σε γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων και των γυναικών Ρομά.

Επίσης, τόνισε την πολυπλοκότητα των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες  τσιγγάνες,  με το να βιώνουν κοινωνική και οικονομική περιθωριοποίηση , που τις εγκλωβίζει σε έναν φαύλο κύκλο φτώχειας και αποκλεισμού από ένα πλήθος δραστηριοτήτων της κοινωνίας , όπως φάνηκε και από την απουσία τους από τη συγκεκριμένη εκδήλωση.

 

Τέλος, η Γενική Γραμματέας αναφέρθηκε στην ενσωμάτωση τους σε καίρια θεματική του νέου, επικαιροποιημένου Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την Ισότητα των Φύλων (ΕΣΔΙΦ) της περιόδου 2016-2020 της ΓΓΙΦ δηλώνοντας   ότι «είμαστε σύμμαχοι στα προβλήματα των γυναικών ρομά και των παιδιών τους και διεκδικούμε την ισότητα των φύλων ενάντια στις πολλαπλές διακρίσεις και τα φαινόμενα ανισότητας, που κλονίζουν την ποιότητα της δημοκρατίας μας».

Πληροφορίες: http://www.isotita.gr/                            Το  Γραφείο Τύπου, 18/10/2016

Τηλ 2131511102

Ε-mail: gramggif@isotita.gr

Η κα. ΣΑΜΠΙΧΑ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2016 ΣΕ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ

Η πρόεδρος του Πολιτιστικού Μορφωτικού Συλλόγου Γυναικών Δροσερού  Ξάνθης «Η ΕΛΠΙΔΑ», κα. Σαμπιχά Σουλεϊμάν, κέρδισε για πρώτη φορά και ως μοναδική αντιπρόσωπος της Ελλάδας, το βραβείο στην κατηγορία ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ του “EUROPEAN ROMA SPIRIT AWARD 2016”, το οποίο διεξάχθηκε για πρώτη φορά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Η τελετή βράβευσης πραγματοποιήθηκε στις 10 Οκτωβρίου, 2016 στην Μπρατισλάβα της Σλοβακίας. Ανάμεσα σε 65 συμμετοχές από 23 ευρωπαϊκές χώρες εντυπωσίασε η κα. Σαμπιχά Σουλεϊμάν τόσο την κριτική επιτροπή όσο και το κοινό με τις δράσεις, τις πρωτοβουλίες και την αφοσίωσή της στα θέματα των Ρομά τα τελευταία δέκα χρόνια.

Ο κύριος στόχος του “European Roma Spirit Award” (Ευρωπαϊκό Βραβείο «Πνεύματος» Ρομά) είναι η δημόσια αναγνώριση και παρουσίαση των δραστηριοτήτων που προωθούν την ενσωμάτωση των Ρομά και παρέχουν αποτελέσματα και λύσεις για τα προβλήματα της κοινότητας των Ρομά.

Εντυπωσιασμένη έμεινε και η παρουσιάστρια της τελετής βράβευσης, κα. Έμμα Σμετάνα, η οποία όχι μόνο συγχάρηκε την κα. Σαμπιχά για το βραβείο, αλλά την ευχαρίστησε θερμά για την τιμή να ανέβει στη σκηνή, διότι δεν της αρέσουν τα φώτα της δημοσιότητας και εξέφρασε τον θαυμασμό προς το πρόσωπο της.

Εντυπωσιασμένα από την προσωπικότητα της χρονιάς έμειναν και τα ΜΜΕ, τα οποία έσπευσαν μετά το πέρας της τελετής να πάρουν συνεντεύξεις από την κα. Σαμπιχά Σουλεϊμαν, η οποία δέχτηκε θερμά συγχαρητήρια και από τους διοργανωτές, εκπροσώπους και τα στελέχη των οργανισμών που παραβρέθηκαν στην δεξίωση που ακολούθησε.